De koerskaravaan

Hij zit met een gele pet onder de parasol, wellicht al een uur of 3. Zij steekt van wal, ze begreep dat we haar taal spraken en dat schept een band denkt ze. Ze wonen in Frankrijk en voelen zich zo te zien op en top Frans – ok al verraadt hun tongval duidelijk de Nederlandse oorsprong. We wonen in de Lotte zegt ze, 138 km hiervandaan beaamt hij, hij kijkt me fier aan.

Ze waren onderweg naar de bergen maar zijn er niet geraakt. Alles staat vol. De blik in zijn ogen verraadt teleurstelling. Oei, zeg ik verbaasd. Is er dan nergens plaats meer? Nergens beaamt ze. Hij knikt instemmend. Ik denk aan onze fiets- en kampeerplannen. Moeten we ze wijzigen en andere routes zoeken? Is het flexibel onvoorbereid reizen zoals wij doen geen goed idee in hoogseizoen?

We doen dit al vele jaren, gaat ze verder, maar hier stonden we nog nooit. Het is van moeten, zucht ze, we hebben het nu zo opgelost: met een brede zwaai toont ze me de twee klapstoelen en de parasol. Echt nergens plaats, elke inham was al ingenomen, daar geraken we niet meer tussen, gaat ze verder. We hebben dan ook een grote camper zegt ze. Opnieuw zie ik de fiere blik van de man. Hij zit nog steeds in zijn stoel, onder een gele Tour de France pet. Nu pas begrijp ik haar statement. Nergens plaats betekent geen plek meer aan de weg, aan de klims waar de renners traag voorbijkomen,… ze waren helemaal afgezakt tot aan de voorlopers van de Pyreneeën, om hier uren te wachten onder de brandende zon, 10 tal meters gescheiden van hun geliefde camper die nu op de camping stond terwijl ze zelf slechts 4 meter innamen met hun parasol en stoelen.

Een beetje versuft staan mijn kinderen en ik naar de weg te kijken. Vandaag passeert de etappe van Tour de France vlak langs de camping in Mss d’azil. Dan komt de karavaan eraan. Razendsnelle auto’s smijten prullaria naar de hoopjes mensen naast de weg. Hier sta ik met mijn kroost. Een beetje verdwaasd door de zon, verbaasd door lawaai en snelheid. Magneten, petten, snoep, foto’s, droge worst,… Volwassenen snijden kinderen de pas af en graaien naar de prullen, ze fier wegstoppend in hun bollekestas van de Carrefour.

We beslissen iets te gaan eten. Pas twee uur later komen de renners. In die twee uur worden de campers weer opgeladen en klaargezet. Amper 2 minuten duurt de passage. Er wordt geroepen en gejuicht, de allerlaatste fietser die minuten later toch nog passeert wordt extra aangemoedigd.

En dan is het voorbij.

Bijna gelijktijdig verdwijnen de parasols en klaptafels. Een halfuur later zijn alle campers weg.

Mijn zoon zet zijn gewonnen pet fier op zijn hoofd en gaat wat rondjes fietsen op de camping.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s