In de bus van links naar rechts

​16 april. Bangkok – Siem Reap (Nattakan Bus)

Terwijl ik eerst nog een beetje smalend keek naar de backpackers die ’s ochtends vroeg – onder toch wel lichte tijdsdruk – begonnen onderhandelen met een tuk tukdriver om zich te laten afzetten (letterlijk, misschien figuurlijk) aan het busstation – ha, leve de autonome fietsvrijheid-  was ik een half uur later eerder jaloers. 

Zij werden tenminste afgezet terwijl wij met de fiets laveerden tussen autostrade, treinsporen, beladen reizigers en verschillenden busterminals van lokaal, over nationaal naar internationaal. We  vonden de juiste ruim op tijd. De nattakan bus naar Seam Reap in Cambodia.

Weer wat gedoe, gedemonteer en 1000 Bath verder zaten de fietsen in de koffer, wij in de bus en reden we richting Cambodia. Een trip van 9u. Deze bus heeft het grote voordeel dat we niet moeten wisselen aan de grens.  

Hier passen net twee fietsen in

Airco, water, warm eten, koude koffie, een toilet (gedeeltelijk). Alles was voorzien om ons vlot over de grens te brengen.

De “ten minute stop” die de driver aankondigde aan de grens werden bijna 2 uur. We kregen allemaal een lintje om de hals en werden buiten de bus in de rij gezet. Er zijn eigenlijk 3 stops. 3 rijen. 3 keer wachten. Eerst in de rij om Thailand uit te geraken (foto, formulier invullen , paspoortcontrole), in niemandsland hebben we snel in een grenswinkeltje al onze resterende Bath geruild voor Riel (cambodiaans geld waar 1 euro gelijk staat aan 4200 riel, maurice voelt zich nu koning te rijk)  en water. Vervolgens in de rij om een visa te kopen  (foto, formulier invullen  paspoortcontrole en betalen (30 dollar en 100 Bath die we dus net allemaal mooi weggewerkt hadden, ach dollar extra mocht ook)) en tenslotte in  de rij om Cambodia in te geraken ( foto, formulier invullen en  paspoortcontrole). 

Dat willen de Britten dus terug?

Een bus heeft het voordeel dat je niet nat wordt want ook hier wordt duchtig met water gesproeid. En hé, ze rijden weer rechts in Cambodia. Moeten we dat spiegeltje toch niet omdraaien. 

Poipet – waterfestival

Advertenties

In, door en uit Bangkok

De fietsen in de luchthaven in elkaar steken en dan met fiets en/of trein naar ons hotel gaan, was één optie (de zijne). Een groot genoege taxi zoeken die ons én onze dozen bij ons hotel wil afzetten, was de andere optie (de mijne). Ik won. Het was lokale tijd 9u maar Belgische tijd 4u ’s nachts en niet enkel de kinderen worden daar humeurig van… Het was even zoeken en van kastje naar de muur gestuurd worden maar bij de limousines (tja) staan ook familiebusjes die normaal 10 personen vervoeren en nu dus ons.

We waren van plan enkele dagen in Bangkok te blijven dus konden nu gemakkelijk onze jetlag wegslapen,  de toerist uithangen, ons onderdompelen in de Thaise cultuur, overal de beeltenis van wijlen  koning Bhumibol zien, drie keer per dag heerlijk eten en onze fietsen op het gemak in  elkaar zetten terwijl de kinderen in het zwembad spelen. Ik sta ertussen en keek ernaar.

Mijn schijfrem kreeg een deuk tijdens de vliegreis. Rechtkloppen bleek niet zo evident. M dook dan maar meteen de verkeersjungle in – met het achterwiel als metgezel- op zoek naar een fietsenmaker. Lukte wonderwel snel.
Bangkok verwelkomt ons met nieuwe geuren,  lachende mensen en heel veel water. Deze dagen vindt immers Songkran plaats, het Thaise nieuwjaar of waterfestival. Overal lopen kinderen én volwassenen met grote waterpistolen, kubieke meters water worden aangevoerd, blokken ijs aangesleept en zwembadjes verrijzen op de straathoeken. Bedoeling is zoveel mogelijk mensen natmaken en hen gelukkig nieuwjaar wensen. Dit alles gaat gepaard met wit poeder, feest en muziek. 

De dagen vlogen voorbij en het wennen aan de hitte en uurverschil gaat maar geleidelijk. De kinderen krijgen we niet vroeg in bed en staan dus ook laat op, de dagen zij dus kort.   Benieuwd hoe snel dit zal beteren. Nu mag het allemaal nog wat trager, slower,  zonder haast.

We besloten de route nogmaals om te gooien. We gaan een directe bus nemen van Bangkok naar Siem Reap in Cambodia en hopen zo wat tijdwinst te hebben en de suburban jungle te skippen.  De bus vertrekt om 8u ’s ochtends in het Noorden van Bangkok 15 km van ons hotel. We twijfelen even. Fietsen we ’s ochtends, nemen we de Sky train (hoe krijgen we de fietsen al die trappen op? ) of boeken we een nachtje een hotel in de buurt van het busstation. Het laatst leek ons de keuze met de meeste gemoedsrust en dus begonnen we op stille zaterdag op de middag aan onze fietstoct door Bangkok. 

Eerlijk gezegd deed ik dat met een klein hartje. 4 dagen lang had ik al met open mond staan kijken naar de jungle van tuktuks,  scooters, bussen, roze taxi ’s en auto’s die als een synchroon dansende mierenhoop de straten innemen.  Fietsen in Bangkok had heel wat uitdagingen in petto:

  • Links rijden om te beginnen.  Zolang de baan recht is valt dat mee maar grote kruispunten (en dan bedoel ik echt grote met 4*4*4 rijstroken) over steken is een oefening in geometrisch inzicht.  
  • Ook weer niet te links rijden. In het begin reed ik zowat in de greppel maar daar is de straat vaak in erg slechte staat (putten, spleten en obstakels) dus je plek opeisen in het verkeer is een beter alternatief. Het verkeer is druk maar dus ook relatief langzaam en Thai zijn uitermate hoffelijk. 
  • De weg zoeken. Thaise borden zijn voor mij onleesbaar. Ik heb twee keer luider gegild dan het verkeerlawaai samen, telkens omdat ik dacht dat we de oprit van een autostrade opreden
  • De tuktuks, taxi metric en brommer ontwijkend die navigeren naar links om passagiers in en uit hun voertuig te laten.
  • En dan nog de emmers water, waterstralen en tuinslang ontwijken of over je heen laten komen en lachen en hopen dat je telefoon het straks nog doet (ze lopen hier deze dagen trouwens bijna allemaal met waterdichte zakjes rond hun nek met telefoon en geld in). Trouwens als je teken doet dat je niet wil, maken ze er een erezaak van om je veilig (ie droog) te laten doorfietsen en alle kinderen die met hun waterpistolen klaar staan het zwijgen op te leggen.

    Songkran, wie niet weg is, is nat

    Hoewel we er bijna 1,5u over deden (over 15 km begot -akkoord we hadden wat tussenstops ) voelde het toch alsof we vlot gefietst hadden.  Dat belooft! 

    Op zoek naar avondeten in chatuchak