Bingo!

De zomervakantie  komt eraan. Binnen enkele weken zitten wij weer 6 weken op de fiets in Frankrijk.  Voor alle fietsende kinderen (en hun ouders) een klein extraatje: de Enige Echte Met Kinderen Op de Fiets BINGO. Benieuwd hoe lang het duurt voor alle zinnen aangekruist zijn.

Ik zet in op een halve dag…

Fietsbingo

 

Advertenties

Naar Lapland zonder vliegen (in 44u)

2785 km. Dat is de afstand tussen Gent en  Sarek in Zweden. Ik ben mijn schuld van vorig jaar nog aan het afkopen met zoveel mogelijk vegan food en ook al is Lapland overbrugbaarder dan Bangkok, daar geraken zonder vliegtuig was toch een kleine uitdaging. Maar kijk, een beetje extra tijd en vooral veel flexibiliteit later,  stond ik met een minimum aan CO2 uitstoot in wondermooi Noord-Zweden. Dat ik trouwens die uitgespaarde vlieg-miles amper 48u later in rook zou zien opgaan, is voer voor een volgende blogpost…

gallivaretrein

Waarom

Waarom ik het -kunstmatig goedkoop en enorm vervuilend – vliegen wil vermijden lees je oa op de website van BBL  en Transport & Environment. Ik ben dan ook heel blij met een campagne als Zomer Zonder Vliegen en de groeiende aandacht  over de rol van vliegtuigen in klimaatopwarming.  Walk the talk en dus werd het ook een Winter zonder Vliegen.  Via Ecopassenger kan je snel je CO2 uitstoot, energieverbruik en andere parameters zien naargelang welk type transport.

Ecopassenger vergelijking Gent-Gällivare

HOE

Gelukkig zijn mijn reis-maatjes even zot en idealistisch als ik. We vertrokken op woensdag om 16u in Gent, gebruikten een deelauto van Dégage en reden 850 km  naar Kolding in Denemarken (met avondpauze). Om 4u ’s nachts kwamen we daar toe, moe en stijf. We parkeerden de auto op een gratis parking en sleepten al onze ski’s, pulka’s en tassen naar het station. Via Kopenhagen en Stockholm, de nachttrein op naar Gällivare.  Een dikke week later deden we alles in omgekeerde volgorde. Dit alles voor 620 euro, lijkt prijzig maar er zit wel een overnachting (op de trein) in.  (Trouwens als je vliegt, is dat ook maar tot Stockholm en de slimme Zweden laten je sinds kort ook taxen betalen)

  • Gent-Kolding: Deelauto –  850 km aan 0,26 €/km (4 pers) dus ongeveer 55 € pp (enkel)
  • Kolding -Kopenhagen Trein 48 € pp (terugrit 49 €) (in station gekocht)
  • Kopenhagen – Stockholm Trein 64 € pp (terugrit 98 € pp) (online)
  • Stockholm – Gällivare met Arctic Circle nachttrein met slaaplaats : 86 € pp (enkel) (online)
  • Gällivare – Ritsem met bus, aangekomen op vrijdag om 13u. 50 € pp (terugrit 30 €) (ter plaatse)

2785 km, 44u en 30 graden verschil.

 

 

 

Up to the North – Lapland wintertrekking

Nog enkele weken en ik vertrek weer naar het hoge noorden. Net zoals in 2016 gaan we met enkele vrienden genieten van witte stilte, in Noord Zweden dit maal. Momenteel varieert mijn gevoel nog een beetje tussen angst en heel veel goesting.

Sarek is een nationaal park van 1979 km² in Zweeds Lapland. Met haar honderden gletsjers en bergen hoger dan 2000 meter,  noemen ze haar the most dramatic and grandiose of all … We zullen 7 dagen alleen zijn met de natuur en haar uitgestrekte grootsheid. Fysiek zal het wellicht zwaarder zijn, de kans op extreme kou is ook groter, de onherbergzaamheid extremer. Alles hangt natuurlijk af van temperatuur en weer.

Als Erasmusstudent in Oslo maakte ik ooit -20C mee maar toen had ik een kot en een verwarming. Nu heb ik een dikke donsjas en een dikke slaapzak.

En zelfgemaakte wanten en donspantoffels, die er alvast warm uitzien maar die pas daar echt getest kunnen worden…

De donshandschoenen maakte ik aan de hand van de beschrijving van Ivo die wel grotere katten geselde. Ik sukkelde wat met de baffle en ze zijn niet perfect maar wellicht wel warm. Voor de donspantoffels  inspireerden we ons op de Rab down expedition booties. Het patroon was vrij eenvoudig en het vullen met dons deden we met twee plastic flesjes en een stofzuiger. Oefening baart kunst en de rondvliegdende donsdeeltjes verminderden zienderogen. Ik maakte ook nog een donsmuts maar die bleek te klein. Misschien dat ik nog een tweede poging waag maar eerst ga ik me op het drogen van maaltijden en ander eten concentreren.

 

 

Traag trekt de trein door de Finse Taiga

 

IMG_20180211_145637.jpg

Joepie, de winter is in het land, zo kunnen ook kleinhoofdige wezens eens op de latten staan.

 

Van Dali tot Shangri-La

10 juni -22 juni 

Het lijkt wel de aankondiging van een tentoonstelling maar het is onze 12 dagen fietsen aan de kant trip. 

We willen de bergen zien, dorpen waar minderheden leven, richting Tibet gaan, wandelen langs watervallen,… Maar beseffen dat we dat met de fiets niet aankunnen. Zelfs als we onze bagage minimaliseren, zolang we onze kinderen blijven voeden, komt er gewicht bij. We overwegen opties zoals de fiets mee op de trein, zelf de bus op en fiets achterlaten in Kunming, kinderen achterlaten, fietsen verkopen en met een elektrische scooter rondtrekken, kinderen geen eten meer geven,…  het enige realistische voorstel, is fietsen even parkeren en met bus, trein en te voet wondermooi Yunnan verder verkennen. We steken alles wat we denken nodig te hebben in 4 fietstassen en gaan op weg.

Dali:

Een trein nemen, is niet zo evident als bij ons -en dat zelfs buiten de Chinese taal gerekend- . Hier moet je best vooraf reserveren, heb je vaste plaatsen of bedden, veiligheidscontrole, ga (of mag) je pas naat het perron als de trein er al staat (wat mij als rasechte pendelaar wat onwennig maakt). Poging 1 mislukte wegens volzet en de volgende was meteen 9u later. Gelukkig staan er bij het station genoeg ronselaars om je een busticket aan te smeren. Met een bedbus dus naar Dali. Een mooi, toeristisch stadje waar je oude chinese huizen ziet, heel veel inlandse toerisme, veel marmer en natuursteen,  en nog meer Chinese meisjes met bloemen en vlechtjes in het haar en selfie stick in de hand. De Bai minderheid woont hier en anders dan in Sapa ( waar ik  het gevoel had de lokale variant van Bokrijk binnen te stappen) lopen vrouwen en meisjes in traditionele kledingdracht gewoon door de straten. 

Dali

Dali, oude stad

Chinese bloemen meisjes

Zonder fiets zijn we beetje gevangen dus huren we een dag een elektrische scooter waar we allevier op passen (dat is pas zoals de locals doen). C zou liefst een zebra scooter gehuurd hebben en M liefst die Minions​ versie, maar we hadden geen keus en werden met onderstaand exemplaar de baan op gestuurd. 

Met 4 op deze mooie scooter (ja, ik pas er nog tussen)

 Rond Erhai Hu (een groot zoetwatermeer) rijden  we 25 km naar het aangename oud dorpje Xhizou. Op elke stopplek die een panoramisch uitzicht geeft, worden fotoshoots gehouden. Selfies maar ook veel trouwfoto’s. De bruiden verdringen elkaar voor een plekje terwijl de bruidegommen slepen dragen en hun broek oprollen. 

Stoīcijnse bruiden

En als dat nog niet romantisch genoeg is, kan je plaatsnemen aan een tafel met een fles wijn en de letters Love voor een fotoshoot, na betaling aan de eigenares van dit liefelijk spontaan tafreel… Hij weigerde weeral eens.

Lijang

Een trein naar Lijang. Twee keer moet alles door de scanner. Dat moest ook bij het busstation maar deze keer zijn ze aandachtiger. De kinderen hun speelgoedschaar en de opinel worden opgemerkt en moeten afgegeven worden. De schaar kan ik met pruillip nog redden maar onze trouwe opinel (x2) zijn we kwijt. Het was ons enige kampeergevoel item. Ik mis vaak het kamperen en camping koken en nu zijn we ook de mogelijkheid kwijt om zelf een komkommer te snijden. De treinrit gebeurt in een hardsleeper. 6 bedden per kamer. 

De trein lijkt wel een speeltuin op sporen

Lijang, – Unesco werelderfgoed-  bestaat uit een erg mooie oude binnenstad. De huisjes in die binnenstad passen allemaal in 1 vd drie categorieën 1 souvenirwinkels, 2 hotels 3barofrestautant. Ook hier veel inlandse toerisme en af en toe een Westerling. 

Schorpioenen, maden, sprinkhanen

Geen auto’s of scooter in het oude stadscentrum. Enkel elektrische bakfietsen, ook de lakens van de vele hotels worden zo opgehaald

Tiger Leaping loop

We missen beweging en willen graag de beroemde tweedaagse trekking doen  hoog boven de Yangtzee. We geraken er echter niet uit of dit te doen is met kinderen. De Chinezen kijken bijna gechoqueerd als we ons plannen vertellen en willen ons eerder met een bus naar een platform rijden om daar van het uitzicht te genieten. Op internet lees je dat de tocht fysiek niet te zwaar is, er voldoende slaapmogelijkheden zijn onderweg en alles goed aangeduid staat. We besluiten eraan te beginnen en het op ons gemak te doen, we kunnen altijd stoppen of terugkeren. We springen in Lijang op de bus naar Shangri La en laten ons afzetten in Hutiaoxia. Bij Jane’s Tibetan guesthouse laten we onze fietstassen achter, halen ons minuscuul opvouwbaar rugzakje boven en krijgen nog een schoudertas te leen. 
De volgende dag beginnen we eraan. Het stijgen is pittig maar zeer te doen. De spillebenen van C en M dragen hun vlot naar boven. We doen over het eerste stuk wel 4u (tot aan Naxi guesthouse waar we  eten) ipv de vooropgestelde 2,5. Dat geeft dus te denken. Maar na het middageten gaat het prima en terwijl Maurice stenen verzamelt en stokken, wandelen we 12 km tot aan Tea Horse geusthouse. We eten en slapen heerlijk. 

C heeft net als ik een beetje hoogtevtees en kijkt liever de andere kant op als hij een foto van over de rand neemt

Tiger leaping gorge is populair bij Koreanen en ook zij trekken graag foto’s met een blanke. Dus wordt hij geplet tussen deze onbekende mannen terwijl de fotonemer bijna in het ravijn duikelt

Stenen en stenen en stenen, die broek moet opgehouden

Onderweg proberen ze voortdurend om ons een paard aan te smeren waar de kinderen op mogen zitten. Maurice zijn broek zakt ondertussen zowat af van al het gewicht in zijn zakken en wordt door ons verplicht de helft achter te laten. De volgende dag zijn de paden zijn soms erg smal en de diepte diep. Op die momenten neem ik een kind in een houtgreep aan de arm en wandel zowat tegen de rots aangedrukt. Bij naar het beneden gaan schuiven we om beurten wel es uit maar enkel schaafwonden daar gelaten komen we heelhuids bij Tina Guesthouse aan. Maurice die steevast gelooft dat zijn stenen diamanten zijn, opent een winkel en uit medelijden kopen hij, ik en zijn zus allemaal een steen. Ook een wandelaar is gecharmeerd en geeft hem één yen voor een mooie blinkende steen. Onmiddellijk ziet maurice het potentieel van zijn onderneming en nu sleurt die jongen zelf zijn zak met stenen met zich mee. Ook al zullen we terug op de fiets onverbiddellijk zijn, nu laten we hem wat sjouwen. 

How to become a rich man, marketing lessen door M


Shangri-la

In Tina’s guesthouse stopt dagelijks een bus tot Shangri La. De stad heette tot 2001 gewoon Zhongdian maar veranderde haar naam in Shangri La (de naam van het aardse paradijs uit Lost Horizon, het boek van James Hilton (1937)) om meer toeristen te lokken.  De stad ligt heel dicht bij Tibet. Het is er koel, zeg maar koud en fijne regen verwelkomt ons. Onmiddelliijk heb ik (en blijkbaar ik alleen) ook last van de hoogte (3200m). Ik ben kortademig en was blij met de vele rustbankjes op de trappen naar de tempel, het duizelde me helemaal. In 2014 brandde een heel deel van de oude houten stad uit. Nu zijn er nog overal verbouwingen bezig. 

Wind en zonne energie langs het pad naar een Tibetaans klooster

Oude stad Shangri La

Het is niet al goud dat blinkt

Regen, zoet, zacht en koud

We doen al onze lagen aan en zelfs sokken in onze sandalen zijn toegelaten. De mensen zijn hier prachtig,  donker van huid en hun jukbenen rond en hoog. We bezoeken tempels en draaien aan gebedswielen, willen graag een wandeling maken maar de regen steekt daar een stokje voor. En dit terwijl België kreunt onder de droogte. 

We missen onze fietsen. We missen om wat onafhankelijker te zijn, we missen het uit de toeristische paden breken. De fiets brengt je op zoveel andere plaatsen, het onderweg zijn is de reis.  Dus gaan we niet nog verder Noordelijk en zal dit dus het dichtst bij de Himalaya zijn dat we komen.

Wegens moeilijk te plannen treinen en bussen, hebben we er 3 dagen voor ndoig om terug in Kunming te geraken. In Lijang blijven opnieuw twee nachten en een dag en de kinderen genieten van een hele dag spelen, de twee jongens gaan naar de kapper en we doen wat huiswerk en oefeningen. 
 

Goodmorning Noord Vietnam

1 juni Hanoi – Sapa met de bus
3 juni sapa – Pho Lu 65 km
4 juni Pho  Lu – Lao Cai 35 km

Plots stonden we midden in een landschap uit een toeristische reisbrochure. Rond ons verschenen de rijstterrassen waar ik over leerde in  de lagere school, lagen waterbuffels gezapig te wachten in de modder en stonden vrouwen onder (i)conische hoedjes met hun voeten in het water rijst te planten.

We reden naar het Noorden van Vietnam met en luxe bus waar we in plaats van een zetel elk een bed hadden. Wanneer worden zulke bussen eens ingezet in Europa? Dit zou een deftig alternatief bieden voor de veel te goedkopen vluchten. Ik denk niet echt met heimwee terug aan mijn vele Eurolines avonturen, maar met zulke bussen zou Europa zich eenvoudig en veel milieuvriendelijker ontsluiten na een nachtje slapen.
Wij namen de bus overdag (anders kwamen we yoe in het holst van de nacht) en de kinderen waren konig te rijk in hun prive dubbel bed.

Sapa is een bergdorp aan de hoogste berg (Fansipan) van Zuid-Oost Azie en is uitgegroeid tot en toeristische trekpleister. Het uitzicht is adembenemend, de bouwwoede verbluffend. Hotel, wegen en resturants schieten als paddestoelen uit de grond. De dorpen rond Sapa worden bewoond door ethnische minderheden in traditionele en kleurrijke klederdracht. Je kan via tal van geleide wandelingen en meerdaagse trekkigs de dorpen gaan bezoeken en via homestay het leven even delen. Vrouwen in prachtige kleren vullen de straten. Hun Engels is beter dan in hele delen van Vietnam, hun verkoopspraat gedrevener, hun vastberadenheid sterker. Gelukkig zijn we met de fiets, anders kwam ik thuis met traditionele rokken die ik nooit zou aan doen, hoofddeksels die in Europa enkel voor Carnaval kunnen gebruikt worden en handgemaakte bedspreien die wellicht niet gewassen mogen worden. 

We laten de fiets aan de kant en wandelen op eigen houtje door rijstvelden, dorpen en bergen. Om de dorpen te bezoeken moet je ingang betalen. Wat je daarna tegenkomt heeft pretpark en Bokrijk allures, alleen wonen hier mensen. Hordes toeristen lopen acher elkaar door het nauwe steegje, nemen selfies in huizen van oudjes, shoppen in de stalletjes en volgen hun gids. Kindjes vragen geld voor een foto van hun (piture, money). Maar zoals overal is het 10m verder rustig en verlaten. We doen een adembenemende wandeling en ik kijk vol bewondering naar de vrouwen die urenlang vooovergebogen in de zon de jonge rijstplantjes planten.

 

De volgende dag rijden we de berg af met fiets. De eerste 15 km is de de weg in slechte staat, wat maakt dat ik ongecompliceerd mijn remmen toe kan knijpen om putten en stenen te vermijden. In Sapa was het behoorlijk koel, maar de zon breekt door en de rit wordt zwaar. Er is opnieuw weinig schaduw en hoewel we veel hoogtemeters dalen moeten we er ook stijgen (2700 dalen, 1300 stijgen). We doen er lang over. Een heuvel op moet ik afstappen en terwijl ik discusseer met mijn zoon dat ook hij moet stappen omdat ik de fiets niet kan duwen als hij blijft zitten (jij kan dat wel hoor mama, ik ben moe), bakt de zon mij ongenadig gaar en voel ik mij enerzijds totaal onverantwoord en anderzijds ontgoocheld in mijn eigen kunnen. Maar kijk, hoe verder we  van Sapa wegrijden, hoe vaker de mensen weer spontaan lachen en ons welkom heten (en ons ook wel aanmanen te stoppen en thee te komen drinken). We geraken in Pho Lu De Nha Nghi waar we slapen heeft snachts veel bezoek en lawaai, ik word er een paar keer wakker maar ben zo uitgeput dat ik er grotendeels doorheen slaap.

Idee was om Bac Ha te bezoeken. We zien echter de 1800 m stijgen op 40 km niet zitten. De temperatuur is bijna 40 graden. We gan vruchetloos op zoek naar een taxi of bus en besluiten tenslotte om naar Lao Cai te fietsen. Wederom is het veel te warm. Ik zie mezelf niet als grote heldin, meestal ben ik zelfs redelijk bang en voorzichtig. Ik rem zwaar bergaf, rij altijd met helm op, neem geen onnodige risico’s, wacht voor het rood licht (en twijfel zelfs bij nog maar 5 sec groen -de verkeerslichten tellen hier af). Tja, ik werd vroeger wel eens seut genoemd. Iets dat ik eenmaal moeder zijnde, eerder omvorm in voorzichtig vooruitziend. Het klein beetje heldenstatus dat ik mezelf aanmat, voel ik meestal op de fiets. Maar vandaag ging het van hero naar zero. Ik dacht meermaals ‘dit kan ik niet’. Hoewel de weg redelijk ok was, voelde ik me misselijk, dacht dat ik zonneslag opliep of misschien wel een hartstilstand aan het krijgen was. Zelfs bergaf, waar normaal de wind je afkoelt, was een tocht in de adem van de hel. Het asfalt brandde, de lucht was droog, warm en stoffig. Hoewel de kinderen lange broek en lange mouwen droegen, voelde hun helm alsof ie in brand stond. Maurice viel opieuw in slaap op de pino. Aangekomen in on hotelletjes in Lao Cai mochten we met fiets en al binnen rijden (maurice kon zo verder slapen) en, zaten we 15 min nietszeggend onder de ventilater, water drinkend, de eigenaar keek toe en ik zou graag geweten hebben wat de blik in zijn ogen juist betekende.

Lichter Hanoi uit

Onverwachts spenderen we nog es 3 dagen in Hanoi. De Chinese ambassade blijkt gesloten voor 2 dagen. Onnoplettend als we zijn, hadden we het aanplakbiljet niet gezien…  

Hanoi, old quarter

Ondertussen gingen we met een luizenkam door onze bagage. De hoogtemeters zullen toenemen dus hoe lichter, hoe beter. We zijn nu een dikke 6 weken weg en hebben wat meer zicht op wat nuttig is en wat niet. Er gaat dus een postpakket naar huis, met de boot. Extra dagen in een stad waar meer winkels zijn dan gras tussen de tegels én een postpakket dat nog wel wat kilo’s aankan, maakt dat we ons 1 dag in het consumentisme verslikken op onze anders minimalistische fietstrip. Sorry collega’s van Netwerk Bewust Verbruiken.  De Vietnamese post helpt je met alles in een doos te steken, de douane laat je papieren invullen en even later zijn we 11 kg en 40 euro lichter.  

11 kg lichter!

Wat vaart naar Belgie?

  • Muskietennetten (we zijn uit malaria gebied en hangen de netten niet meer op)
  • Overschot medicatie malaria en Deet muggenspray
  • Ongebruikte truien en wat kledij. Een lichte trui volstaat. Dit spaart vooral volume maar toch ook wel wat gewicht
  • Regenjassen (we kochten hier licht gewicht jasjes)
  • Groot slot (we hebben kleine fietssloten en dat volstaat daar elk guesthouse / restaurant/… een guard heeft)
  • Knuffels. C had stiekem een extra knuffel mee en M kocht in Thailand een knuffel van zijn eigen centen (een gekko gevuld met zand- dus bijna een halve kilo- ik liet het toe maar kreeg elke avond een zware frons van hem, ook al droeg ik de schuld letterlijk zelf) Beiden mochten in overleg met de eigenareen de boot op
  • Handdoeken (we namen 4̀ sneldrogende handdoeken mee maar gebruikten die nog nooit) 3 gaan naar huis.
  • Plastic bekers, keukenhanddoeken, sponsjes,… totaal overbodig
  • Mijn kapotte smartphone, en koptelefoons die we niet gebruiken
  • Made in Vietnam souvenirs zoals North Face (zalwel) jas en rugzak en jasjes
  • Nogvanalleskleinenonnodiggrut

Hanoi oogt en hoort wat rustiger deze dagen, of we zij het gewend geraakt. De temperaturen stijgen wel weer, we spoelen onszelf nietsdoend uit. We spenderen een dag in een park met schoolwerk, fitnessoefeningen en koude koffie, bezoeken het vrouwenmuseum en leren over vrouwen in de oorlog, tradities en mode, drinken sap en smoothies, ontbijten gratis is een ander hostel (yes it is free, we live in the socialistic republic!?), eten Pho en loempia’s, nemen als volleerde voetgangers de weg in, laten ons al fietsend niet van de baan toeteren en ik onderga een 30 min back and shoulder-massage (had dat nog nooit gedaan en een kleine wereld ging open, zover open zelfs dat ik al overweeg een massage opleiding te gaan volgen).

Fitness in het park. Mijn compaan was oud, maar wat zwiepte ze vlot. Vietnamezen staan trouwens vaak te stretchen en bewegen.

 We zoeken verfrissing en fietsen opnieuw naar een park. Zoals overal betalen we ingang (amper een halve euro). Al snel blijken we in de dierentuin te zijn beland. Ik voel me meteen schuldig en vol medelijden. De beren in kooien van enkele vierkante meters, de Vietnamese kinderen die de apen Cola schenken, de krokodillen in een waterplas die warm en groen en klein is, het luipaard dat roerloos in een vuil hok ligt, de olifanten die heen en weer lopen op een stukje gras,… ik kijk hier met mijn Westerse blik naar, voel misprijzen en dan meteen ook voor mezelf dat ik dit voel. Dietentuinen zijn nooit echt ok, maar deze doet wel erg weinig zijn best om ok te zijn. De plaatselijke schoolkinderen genieten alleszins van de apen en de ritjes op de kermiswagens, van de hotdogs en de suikerdrank en wij hebben evenveel bekijk als de struisvogels. Zo voel ik me de rest van de dag ook een beetje.

Hanoi Zoo

De laatste dag halen we ons visum op. Het is gelukt (blogpost volgt)! Een Fransman na ons, is geweigerd maar waarom is niet duidelijk… Het leuke aan dit Chinees visum is dat het pas begint te lopen voor 30 dagen als we China binnengaan. 12 juni vervalt ons Vietnamees visum, dus we hebben speling maar we zijn wel wat tijd verloren. We besluiten om een bus te nemen  naar het noorden, naar Sappa. Zo hebben we dan toch tijd om ook een deel van het Noorden per fiets te ontdekken alvorens we China inrijden. 

Alles is repareerbaar. Me like!

Fruitmarkt Hanoi

Vismarkt (en schildpadden), M was danig  onder de indruk van een live “hoe hak je een levende vis de kop af ” demonstratie.

Wordt de zon ’s nachts een wolk en andere vragen

29 april Thang Beng – Champasak 25 km

30 april Champasak – Pakse 30 km

We varen de Mekong nogmaals over, bezoeken de tempel bij Champasak en plannen een 2daagse stop bij Pakse (fietsen nu voor het eerst de rivier over) om ons visum voor Vietnam te regelen. Helaas waren we vergeten dat het morgen 1 mei is en ook hier alles dicht is. Leven zonder tijd… 

Tussen Champasak en Pakse

Samen fietsen is intensief en geeft een speciaal gevoel van quality time.  Daar we elk een kind vervoeren, is er vaak weinig mijmertijd maar wordt aandacht opgezogen door kinderentertainment gecombineerd met uitkijken waar je fietst  Zowel op de pino als op zijn fiets zit het kind (meestal) voorop. Dat maakt dat onze hoofden dicht bij elkaar zijn en praten dus vlot gaat. 

Selfietime

Ik was even vergeten hoe nieuwsgierig kinderen kunnen zijn, vooral M vraagt aan een stuk door uitleg, razendsnel en nieuwsgierig naar alles wat in zijn hoofd opkomt,  vaak vermoeiend maar het blijft leerrijk. 

Gesprekken met mijn zoon (de antwoorden bespaar ik jullie)

  • Waarom is de zon hier warmer?
  • Hoeveel dagen ga jij nog leven?
  • Wat is het snelst een tractor of een kip?
  • Waarom heeft die buffel platte hoorns?
  • Waarom gaan er zoveel vlinders dood?
  • Hoeveel kip is een euro?
  • Hoeveel is al het geld van de wereld samen?
  • Wie is Pol Pot?
  • Waarom fiets jij trager dan papa?
  • Hoeveel is 10 X 10?
  • Hoe gaat dat liedje weer van dat groen mannetje?
  • Is hier oorlog? 
  • Waarom stinkt het zo?
  • Waarom zeggen al die kindjes Sabaidee?
  • Gaat het regenen?
  • Legt een gekko eieren? 
  • Wanneer zijn we in China?
  • Zijn er pokemons in Japan?
  • Hebben ze hier frieten?
  • Wat is het snelst een raket of een auto?
  • Is het nog ver?
  • Mag ik op de tablet?
  • Fiets ik goed mee? 
  • Wat is een planeet?
  • Zijn ze hier arm?
  • Zijn wij rijk? 
  • Wat is het grootste getal?
  • Wordt de zon ’s nachts een wolk …