Bingo!

De zomervakantie  komt eraan. Binnen enkele weken zitten wij weer 6 weken op de fiets in Frankrijk.  Voor alle fietsende kinderen (en hun ouders) een klein extraatje: de Enige Echte Met Kinderen Op de Fiets BINGO. Benieuwd hoe lang het duurt voor alle zinnen aangekruist zijn.

Ik zet in op een halve dag…

Fietsbingo

 

Advertenties

Naar Lapland zonder vliegen (in 44u)

2785 km. Dat is de afstand tussen Gent en  Sarek in Zweden. Ik ben mijn schuld van vorig jaar nog aan het afkopen met zoveel mogelijk vegan food en ook al is Lapland overbrugbaarder dan Bangkok, daar geraken zonder vliegtuig was toch een kleine uitdaging. Maar kijk, een beetje extra tijd en vooral veel flexibiliteit later,  stond ik met een minimum aan CO2 uitstoot in wondermooi Noord-Zweden. Dat ik trouwens die uitgespaarde vlieg-miles amper 48u later in rook zou zien opgaan, is voer voor een volgende blogpost…

gallivaretrein

Waarom

Waarom ik het -kunstmatig goedkoop en enorm vervuilend – vliegen wil vermijden lees je oa op de website van BBL  en Transport & Environment. Ik ben dan ook heel blij met een campagne als Zomer Zonder Vliegen en de groeiende aandacht  over de rol van vliegtuigen in klimaatopwarming.  Walk the talk en dus werd het ook een Winter zonder Vliegen.  Via Ecopassenger kan je snel je CO2 uitstoot, energieverbruik en andere parameters zien naargelang welk type transport.

Ecopassenger vergelijking Gent-Gällivare

HOE

Gelukkig zijn mijn reis-maatjes even zot en idealistisch als ik. We vertrokken op woensdag om 16u in Gent, gebruikten een deelauto van Dégage en reden 850 km  naar Kolding in Denemarken (met avondpauze). Om 4u ’s nachts kwamen we daar toe, moe en stijf. We parkeerden de auto op een gratis parking en sleepten al onze ski’s, pulka’s en tassen naar het station. Via Kopenhagen en Stockholm, de nachttrein op naar Gällivare.  Een dikke week later deden we alles in omgekeerde volgorde. Dit alles voor 620 euro, lijkt prijzig maar er zit wel een overnachting (op de trein) in.  (Trouwens als je vliegt, is dat ook maar tot Stockholm en de slimme Zweden laten je sinds kort ook taxen betalen)

  • Gent-Kolding: Deelauto –  850 km aan 0,26 €/km (4 pers) dus ongeveer 55 € pp (enkel)
  • Kolding -Kopenhagen Trein 48 € pp (terugrit 49 €) (in station gekocht)
  • Kopenhagen – Stockholm Trein 64 € pp (terugrit 98 € pp) (online)
  • Stockholm – Gällivare met Arctic Circle nachttrein met slaaplaats : 86 € pp (enkel) (online)
  • Gällivare – Ritsem met bus, aangekomen op vrijdag om 13u. 50 € pp (terugrit 30 €) (ter plaatse)

2785 km, 44u en 30 graden verschil.

 

 

 

Open brief aan minister Weyts

Fietsbult

Geachte minister Weyts,
CC aan uw voorgangers Crevits en Van Brempt,

Men zegt: politiek is het georganiseerde meningsverschil.
Mobiliteit is anno 2018 nog steeds de Belgisch georganiseerde onveiligheid.
Het georganiseerde meningsverschil, waarvan u een hoofdrolspeler bent, maakt dat het aantal fietsdoden niet drastisch daalt.
2012: 58
2013: 56
2014: 58
2015: 56
2016: 54
2017: we vermoeden een gelijke trend.
Bron: Het Laatste Nieuws, mei 2017.

16mei17, HLN

Morgen, zaterdag 24 februari, wordt alweer een slachtoffer begraven.
Nikita Everaert is het zoveelste slacht-offer op het altaar van de autodoorstroming, de file-angst.

Het debat in Terzake donderdag 22 februari was helder.
De vraagstelling vanuit VIAS was eenvoudig: hoeveel zijn we als samenleving bereid om op te offeren om het verkeer veiliger te maken?
Daarop hoorden we geen ministrieel antwoord.
We loven uw oproep tot doortastenheid.
U heeft gelijk over de procedure-overkill.
Die opkuis is een taak voor het Vlaams…

View original post 614 woorden meer

Misschien fiets jij binnenkort wel op onze Pino rond

Neen, ik ben niet van plan mijn Pino te verkopen. Ook al staat hij sinds we terug zijn regelmatig stil. Net zoals de koerstandem die we hebben, mijn andere trekfiets en mijn plooifiets. Als bijna-autoloos-gezin verzamelden we een heel arsenaal aan fietsen. Die allemaal gebruikt worden, maar ook allemaal veel niet gebruikt worden.

Daarnaast delen we een auto en ondertussen ook een huis, kinderfietsen, een tuin(muur), een garage en heel wat spullen. Onze fietsen worden echter minder vaak uitgeleend. Wat de drempel hiervoor is, moet ik nog es bij mezelf in kaart trachten te brengen maar het zal wel deels gaan over materiële gehechtheid, schrik voor schade of diefstal. Wat ik veel minder heb bij onze deelauto. De fiets als mijn persoonlijk statussymbool dan toch?

Anderzijds zou ik best wel af en toe een goede bakfiets kunnen gebruiken, een elektrische als het even kan. Dan zouden we weer in staat zijn enkele bakken bier tegelijk in te slaan.

Ik schreef me dan ook wel es in op Spinlister en Listnride, de Airbnb voor fietsdelen, maar drie jaar later kreeg ik nog geen enkele aanvraag en maakte er zelf ook nooit gebruik van. Met een mooie site, zonder netwerk of stad achter je, ben je in fietsdeelland niet veel.

Maar wat als er in mijn onmiddellijke omgeving een netwerk zou ontstaan, gedragen door burgers, die hun fietsen met elkaar delen. Met een goed software systeem, een waarborggarantie, een uitgewerkte commonsgedachte zonder winst oogmerk. Want zeg nu zelf, dat autodelen- allemaal goed wen wel- maar zeer toekomstgericht is dat niet, we mogen nog een stapje verder gaan.

Uit de Box

En kijk, de mensen achter Degage, willen in Gent experimenteren met Uit de box fietsen. Ze hebben kennis, ze hebben de skills, ze hebben pioniersbloed, ze hebben lef, ze hebben een netwerk, ze werken bottom-up, ze werken met visie… Nu nog middelen. Daarom stem ik op hun idee bij het Burgerbudget. En als jullie als Gentenaar ook stemmen, dan kunnen jullie misschien op vakantie met de Pino, of met de koerstandem, of toch maar gewoon de brompton mee in de deelauto? (Stemmen kan tot 14 oktober)

Het Burgerbudget

Ik was van plan mijn top drie lijstje hier te delen, maar hoe meer ik naar al die fantastische projecten kijk, hoe moeilijker ik het vind. Hoewel ik het idee van burgerbudgetten genegen ben, bloedt mijn hart om al deze gedreven en enthousiaste burgers te laten concurreren met elkaar. Wie een groot digitaal netwerk heeft, zal winnen. Hoogdrempelig digitaal stemmen helpt niet echt voor lokale wijkgerichte bottom-up projecten. Hoe kan meer groen in één wijk moeten concurreren met kinderen meer kansen geven in een andere wijk? Ik stem dus in stilte en vertrouw er op dat ieder weet wie of wat hij of zij wil steunen. Voor de rest hop ik vooral dat het Burgerbudget heel wat dromen voedingsbodem gaf, zaadjes plantte en verbindingen legde en dat los van de uitkomst al deze initiatieven blijven gaan voor een warme, duurzame, solidaire stad.

Xingping

Zeer idyllisch plaatje van visser (met aalscholvers) in Xingping

Geen betere plek dan Xingping (de naam vraagt erom) om eindelijk onze belastingbrief in te vullen. Tax on web geraakt door alle firewalls (enkel de documenten op Google drive hebben moeite). Heel wat gemopper en enkele thee’s later zijn we weer in orde met de fiscus.  En terwijl ik sukkel met codes, doen de kinderen reken en teken oefeningen. Wij gaan nog wat door met het schooljaar maar alle vriendjes en vriendinnetjes in België (en hun ouders) en alle fantastische juffen en meesters wensen we een heerlijke vakantie met heel veel tijd voor elkaar (daar gaan we ook nog even mee door). Zo ergens tussen reality en idylle. 

Reality, 2 stappen achteruit…

Vandaag fiets ik voor W

Alle dagen een beetje, maar vandaag net iets harder. Het is vandaag een jaar geleden dat W stomweg verongelukte op de fiets.  Nog zoveel toekomst die oneerlijk werd weggerukt, niet in het minst voor zijn vrouw en kinderen. Ook een hele vriendenkring bleef verweesd achter. Een hele generatie jnm’ers ontmoette elkaar veel te vroeg om afscheid te nemen van een leeftijdsgenoot. Wanneer enkel herinneringen er nog zijn en wellicht heel wat nooit gesmeede plannen.

We droomden al langer om er eens voor een hele periode tussenuit te zijn. Maar een job, een verbouwing, een bijberoep, een engagement, een kind en nog één, een beleidsplan, een zwangere collega, …   Er waren altijd heel wat praktische bezwaren.

Maar toen stierf W. En met hem de twijfel. Ik maak heel wat keuzes in mijn dagelijks leven om niet in de val te lopen van meer en drukker. Maar herinneringen moeten gemaakt worden, tijd gedeeld. Resoluut kiezen om nu samen een weg te gaan, elkaar uitdagen en onvoorwaardelijk steunen, uit onze comfortzone stappen en er tegelijk heel erg in nestelen, warme tijd creëren, elkaar elkaar cadeau geven. Met W stierf de angst, het wikken en wegen en de duizend misschienen. Met W werd hoop en moed geboren om school, werk, engagementen even opzij te zetten en anders in te vullen.

Dus vandaag en alle dagen dat we samen fietsen, vieren we de liefde en warmte en de weemoedigheid.

Want Elsschots zin stopte niet met ‘wetten en praktische bezwaren’, er is ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat. Weemoedigheid teert op herinneringen. Ik maak er, hij maakt er, de kinderen maken er. En ze lopen heerlijk warrig door elkaar.  (Wees gerust, de andere strofen van het gedicht, daar zijn we verre niet aan toe.) 

Goodmorning Noord Vietnam

1 juni Hanoi – Sapa met de bus
3 juni sapa – Pho Lu 65 km
4 juni Pho  Lu – Lao Cai 35 km

Plots stonden we midden in een landschap uit een toeristische reisbrochure. Rond ons verschenen de rijstterrassen waar ik over leerde in  de lagere school, lagen waterbuffels gezapig te wachten in de modder en stonden vrouwen onder (i)conische hoedjes met hun voeten in het water rijst te planten.

We reden naar het Noorden van Vietnam met en luxe bus waar we in plaats van een zetel elk een bed hadden. Wanneer worden zulke bussen eens ingezet in Europa? Dit zou een deftig alternatief bieden voor de veel te goedkopen vluchten. Ik denk niet echt met heimwee terug aan mijn vele Eurolines avonturen, maar met zulke bussen zou Europa zich eenvoudig en veel milieuvriendelijker ontsluiten na een nachtje slapen.
Wij namen de bus overdag (anders kwamen we yoe in het holst van de nacht) en de kinderen waren konig te rijk in hun prive dubbel bed.

Sapa is een bergdorp aan de hoogste berg (Fansipan) van Zuid-Oost Azie en is uitgegroeid tot en toeristische trekpleister. Het uitzicht is adembenemend, de bouwwoede verbluffend. Hotel, wegen en resturants schieten als paddestoelen uit de grond. De dorpen rond Sapa worden bewoond door ethnische minderheden in traditionele en kleurrijke klederdracht. Je kan via tal van geleide wandelingen en meerdaagse trekkigs de dorpen gaan bezoeken en via homestay het leven even delen. Vrouwen in prachtige kleren vullen de straten. Hun Engels is beter dan in hele delen van Vietnam, hun verkoopspraat gedrevener, hun vastberadenheid sterker. Gelukkig zijn we met de fiets, anders kwam ik thuis met traditionele rokken die ik nooit zou aan doen, hoofddeksels die in Europa enkel voor Carnaval kunnen gebruikt worden en handgemaakte bedspreien die wellicht niet gewassen mogen worden. 

We laten de fiets aan de kant en wandelen op eigen houtje door rijstvelden, dorpen en bergen. Om de dorpen te bezoeken moet je ingang betalen. Wat je daarna tegenkomt heeft pretpark en Bokrijk allures, alleen wonen hier mensen. Hordes toeristen lopen acher elkaar door het nauwe steegje, nemen selfies in huizen van oudjes, shoppen in de stalletjes en volgen hun gids. Kindjes vragen geld voor een foto van hun (piture, money). Maar zoals overal is het 10m verder rustig en verlaten. We doen een adembenemende wandeling en ik kijk vol bewondering naar de vrouwen die urenlang vooovergebogen in de zon de jonge rijstplantjes planten.

 

De volgende dag rijden we de berg af met fiets. De eerste 15 km is de de weg in slechte staat, wat maakt dat ik ongecompliceerd mijn remmen toe kan knijpen om putten en stenen te vermijden. In Sapa was het behoorlijk koel, maar de zon breekt door en de rit wordt zwaar. Er is opnieuw weinig schaduw en hoewel we veel hoogtemeters dalen moeten we er ook stijgen (2700 dalen, 1300 stijgen). We doen er lang over. Een heuvel op moet ik afstappen en terwijl ik discusseer met mijn zoon dat ook hij moet stappen omdat ik de fiets niet kan duwen als hij blijft zitten (jij kan dat wel hoor mama, ik ben moe), bakt de zon mij ongenadig gaar en voel ik mij enerzijds totaal onverantwoord en anderzijds ontgoocheld in mijn eigen kunnen. Maar kijk, hoe verder we  van Sapa wegrijden, hoe vaker de mensen weer spontaan lachen en ons welkom heten (en ons ook wel aanmanen te stoppen en thee te komen drinken). We geraken in Pho Lu De Nha Nghi waar we slapen heeft snachts veel bezoek en lawaai, ik word er een paar keer wakker maar ben zo uitgeput dat ik er grotendeels doorheen slaap.

Idee was om Bac Ha te bezoeken. We zien echter de 1800 m stijgen op 40 km niet zitten. De temperatuur is bijna 40 graden. We gan vruchetloos op zoek naar een taxi of bus en besluiten tenslotte om naar Lao Cai te fietsen. Wederom is het veel te warm. Ik zie mezelf niet als grote heldin, meestal ben ik zelfs redelijk bang en voorzichtig. Ik rem zwaar bergaf, rij altijd met helm op, neem geen onnodige risico’s, wacht voor het rood licht (en twijfel zelfs bij nog maar 5 sec groen -de verkeerslichten tellen hier af). Tja, ik werd vroeger wel eens seut genoemd. Iets dat ik eenmaal moeder zijnde, eerder omvorm in voorzichtig vooruitziend. Het klein beetje heldenstatus dat ik mezelf aanmat, voel ik meestal op de fiets. Maar vandaag ging het van hero naar zero. Ik dacht meermaals ‘dit kan ik niet’. Hoewel de weg redelijk ok was, voelde ik me misselijk, dacht dat ik zonneslag opliep of misschien wel een hartstilstand aan het krijgen was. Zelfs bergaf, waar normaal de wind je afkoelt, was een tocht in de adem van de hel. Het asfalt brandde, de lucht was droog, warm en stoffig. Hoewel de kinderen lange broek en lange mouwen droegen, voelde hun helm alsof ie in brand stond. Maurice viel opieuw in slaap op de pino. Aangekomen in on hotelletjes in Lao Cai mochten we met fiets en al binnen rijden (maurice kon zo verder slapen) en, zaten we 15 min nietszeggend onder de ventilater, water drinkend, de eigenaar keek toe en ik zou graag geweten hebben wat de blik in zijn ogen juist betekende.