Dag Lalalaos

10 mei Thalang Lak Xao 53km
11 mei rustdag in Lak Xao met bezoek aan cool Pool.

Bert en Ernie zongen het al: De L is zo een lieve letter De L van lief, de L van licht, de L van lach op je gezicht… dit kan gerust aangevuld worden met de L van Laos.

Lieflijk, lachend, licht Laos. Zoveel indrukken die ik met me meeneem, zoveel beelden niet vastgelegd of woorden niet geschreven, zoveel vluchtige momenten om te koesteren.

Hoe beschrijf je de geur van van de zon die opkomt en de eerste stralen op het asfalt voor ons tekent? De twinkel in de ogen van  2 meisjes op de motorfiets die- elk een kind op schoot-  vanachter hun monddoekje naar ons lachen? Honderden honden langs of op de weg die half angstig, half loom twijfelen of je wel interessant genoeg bent om naar  te blaffen. De bellen rond de geiten en koeien die traag kauwen het groen in toom houden, de kippen die voor je fiets wegrennen met een hele resem kuikens in hun kielzog, de stralende lach van de jongens op hun pickups die 25 meter verder nog achterom aan het kijken zijn, de schoolmeisjes in hun sarong, de schrille kinderstemmen die  Sabaidee roepen, de geur van de marktkraampjes,  het evenwicht van de slakkenverkoopster die twee manden op haar rug sjouwt,  het geduld van de vissers,  de bedelmonikken onder hun parasol, het schitteren van de gouden boudha’s,  de geur van wierrook, de vele altaartjes bij de eeuwenoude bomen, de textuur en sticky rice, de smaak van de mango’s,  de oude vrouwtjes aan het vuur, de lach , altijd weer de lach, … hoe bewaar je een lach. Lalalaos, jij lachend land.

Advertenties

Pakse -Savannakhet

2 mei Pakse – Khongxedone (65 km)
3 mei Khongxedone – Phoungsavan (60 km) + 110 km bus naar Savannakhet

We staan na al op om 5u om de hitte voor te zijn. We zijn duidelijk niet de enigen met dit geniale plan want de wegen blijken het drukst tussen 6u en 7u30, daarna verkalmt het verkeer. We volgen weg 13 naar het Noorden en komen – eenmaal Pakse uit- geen andere toeristen meer tegen.  De asfaltweg is lang en weinig verrassend, we passeren veel kleine dorpjes, eetstalletjes, rijstvelden, varkens en honden, buffels en koeien, bananenbomen, een rubberplantage en heel veel Sabaidees.

Rubberoogst

Wat snuffelt daar nu aan de fietsen?

Waar we ook halt houden, meestal duurt het niet lang of ze willen de kinderen aanraken en knuffelen, soms fotograferen. Camille sterft zowat in de zoveelste armen van een totaal vreemde oma, terwijl  Maurice lief blijft glimlachen maar ook steeds wat ongeduldidger wordt. Voor ons een oefening in beleefd grenzen aanduiden in handgebaren en de kinderen op hun gemak stellen dat het ok is, en dat het ook ok is als ze het niet willen.

De weg is, na de eerste 50 km, eerlijk gezegd ook wel een beetje saai en de dagen zijn weer erg warm, dus als we een bus tegen komen die even halthoudt aan wat kraampjes -en onderweg is van Pakse naar Thakek-, wagen we onze kans en kunnen nog 110 km mee.

M poseert braaf (Wat Phou,  Champassak)

C zou het liefst van al snel terug op de grond staan

Route 13 Pakse – Savannakhet

Savannaketh verwelkomt ons met statige Franse koloniale huizen langs de Mekong. Velen in verval maar her en der openden hippe, nieuwe bars die, zoals overal ter wereld, een gemeemschappellijk design hebben van (sloop)houten meubels, popmuziek en geroosterde koffie. Enkel toeristen en expats nippen daar van hun cappucino maar wat smaakt dat. We blijven drie nachten want regelen hier ons visum voor Vietnam. Even twijfelen we, gooien we alles om? Met 45 euro per persoon, is dit het duurste visum tot hier toe.

Savannakhet heeft ook een avondmarktje, een friendship bridge met Thailand, heerlijke terassen langs de Mekong, veel schoolkinderen, een kluwen van eetstalletjes en zelfs een zwembad waar we een namiddag afkoelen tussen laotiaanse kinderen, vrolijke pubers, jonge moeders en hun baby’s, alle meisjes met T-shirt en shorts, wat voel ik me naaktstrand in mijn bikini.

We genieten van frieten, wat rondslenteren, een herkenbare en welkome opgietkoffie en bovenal Gentse gezelschap. We kwamen in de straten Kozmonot Geert tegen die al 2 jaar rondfietst. Heel wat nuttige  tips, enkele Beer Lao en ettelijke koffies

later (voor alle duidelijkheid, tussen deze twee belangrijke dranken zat een nacht) nemen we afscheid. Maurice gaf net toe dat hij de Belg al een beeje mist, hoe een thuisgevoel snel losgemaakt wordt met wat taal, wat eten en wat ontspannen.

Gents gezelschap!