Pauze tussen Pau en Pamplona

Hoogtemeters en afstand waren de triggers. We huurden voor 6 dagen een auto en hadden wilde plannen: Spanje, Sierra de Guara, Spaans Baskenland, San Sebastian,Frans Baskenland. Geuren en indrukken opsnuiven en denken : zou het hier fietsbaar zijn?

Sierra de Guara was indrukwekkend met veel roofvogels en vlinders, azuurblauwe rivieren in diepe canyons. Fietsen daar moet heerlijk zijn maar liever eind mei of juni dan in deze snikhete zomer. Schaduw is zeldzaam en de zon brandend.

Alquézar

Veel verder zijn we niet geraakt. In Pamplona sliepen we voor het eerst in een hostel. C was al heel de dag hangerig en klaagde over buikpijn. We bezochten de stad, aten een ijsje (wij, C wou niet en dat was best vreemd), verbaasden ons over het stierenlopen bij San Firmin maar veel energie kreeg ze er niet van. Die nacht begon ze over te geven. Niet één keer maar elk half uur. Ze kroop naar het toilet (Godzijdank sliepen we in een hostel) en kreunde de hele nacht van de buikpijn.

Pamplona, C heeft het moeilijk

De volgende dag bleek mijn vrees waar : appendicitis. Enkele uren later werd ze al geopereerd en spendeerden we de rest van onze week in het ziekenhuis.

De plannen om nog een etappe te fietsen door Frans Baskenland werden opgeborgen.

We doen een praktische krachttoer om fietsen op te gaan halen in Pau, te ontzien en toch nog wat rustige vakantie te hebben in de Landes en Bordeaux.

Kamperen naast een pingpongtafel heeft zo zijn voordelen

Zelf fietsen gaat niet meer, maar kleine stukjes op het stoeltje wel

Van rasta naar lycra

Deel 3

Saint bertrand de comminges -Capvern 35 km/ Capvern- Orincles 70 km / Orincles -Lourdes -Beaucens 29 km / Beaucens – Pau 72 km

Terwijl we rond Foix en Carcasonne menig hippiedorp tegenkwamen, we vaak ingehaald werden door fel beschilderde bestelbusjes, op dorpspleinen naast de petanquende oudjes ook rastamannen, honden en batikgewaden opmerkten, verandert dit naarmate we Lourdes dichter naderen.

Het wit en blauw van de zusters en de grijze haren van de gemiddelde Lourdesbezoekers daar gelaten, zijn het vooral fluokleuren die in het oog springen. Hier wordt gekoerst. We vallen met tassen, dikkere banden, kinderen en trage klimmen volledig uit de toon. De fietsen zijn hier licht, de kuiten gespierd, de zonnebrilen aerodynamisvh en de snelheid op punt. Met de Tour de France die hier zopas passeerde, Gavarnie, Le col du Tourmalet en Le col d’Aubisque kan je ze geen ongelijk geven.

Kaarsen,water en beeldekes …Commercie in Lourdes

Grot van Bernadette – Lourdes

Wij stoppen echter 20 km voorbij Lourdes. Op de gezellige familie camping zijn we niet langer de enige fietsers. Wel de enige trekfietsers. Terwijl we ondertussen min of meer gewoon zijn aan de minimale kampeeruitrusting, ons eten klaarmaken in twee kleine potjes en al zittend op handdoeken en gras ons wijntje opdrinken (waarvoor we eerst moeten gaan socialisen om een kurkentekker te kunnen gebruiken). Al gauw worden we door heel wat campinggebruikers verwend: de kinderen mogen een voetbal gebruiken, wij tafeltjes en kamperrstoelen. Terwijl menig ander kampeerder zich ’s ochtends vroeg in lycra hult en met de koersfiets vertrekt langs de kleine drukke wegen, laten wij onze benen 3 dagen rusten, wandelen en niets doen. Met de bus (die 2 keer per dag rijdt) gaan we tot Gavarnie waar we een wandeling maken tot onder de waterval. Met de verkeerde schoenen en een rugzakje van niemendal, maar met evenveel plezier glijden we over de kiezels en genieten van de eeuwige sneeuw.

We besluiten dat we ook meer bergen en afstand willen doen en huren een auto in Pau voor enkele dagen. Na een laatste lange fietstocht van 72 km (camille is mijn heldin) laten we de fietsen achter op een camping in Pau. Enkele dagen vooral hoogtemeters doen. Het was bijna onwezenlijk en deed ook een beetje pijn om een stuk op de stappen/trappen terug te keren en 2u later stonden we waar we 4 dagen over hadden gefietst. Maar ach, Spanje en de bergen lonken – dachten we – De reis zou iets anders verlopen.

Katharen route

Deel 2

Quillan – Camon (camping La Besse) 32 km / Camon – Varhilles (municipal) 35 km//Varhilles – Mas d’azil 43 km/ Mas d’azil – Prat 45 km / Prat – Saint-Bertrand-de-Comminges 56 km

Na het gemak van Canal de Garonne, kwam de uitdaging (én de uitzichten) bij het tweede deel van onze fietsreis. De voorlopers van de Pyreneeën, langs katharenburchten en door kleine dorpjes, langs heuvels, grindpaden en beekvalleien en dat alles onder één verschroeiende zon tijdens de langste hittegolf van Europa. We waren wel al wat gewoon, de hitte van Japan en de verschroeiende warmte uit Cambodia lagen nog vers in ons geheugen. Maar dit keer moeten de spillebeen zelf de heuvels verslaan.

Waar wij ons zorgen over maakten…

Lenig trapt ze de hellingen op, vol overgave zoeft ze naar beneden. Precieze controle over haar stuur, genoeg lach en moed om telkens opnieuw te beginnen. Haar jongere broer neemt soms over, dan laat ze zich verwennen door rust achteraan op de fiets.

De geur van vijgen, de gele velden vol zonnebloemen en de majesteuze pyreneeën op de achtergrond. We zoeken onze eigen weg (opnieuw dankje Osmand), komen soms op gravelpaden uit en onrijdbare hellingen van 25% maar rijden toch vnl autoluw.

Tot we in de buurt van Mas d’Azil bijna voortdurend worden ingehaald door campers. Ze staan in elke bocht en opening, zijn aan het koken en hebben hun TV al geïnstalleerd. We vrezen een beetje dat de campings volzet zijn en dat ze als alternatief dan maar langs de openbare weg kamperen. Maar er blijkt nog ruimschoots plaats en pas als de campingeigenares er ons op wijst dat we morgen de baan niet op mogen tussen 10u en 15u wegens passage van Tour de France, begrijpen we de drukte. We nemen dus een rustdag en bekijken het spektakel van benen die tien keer zo vlot trappen en twintig keer zo snel vorderen.

De koerskaravaan

Hij zit met een gele pet onder de parasol, wellicht al een uur of 3. Zij steekt van wal, ze begreep dat we haar taal spraken en dat schept een band denkt ze. Ze wonen in Frankrijk en voelen zich zo te zien op en top Frans – ok al verraadt hun tongval duidelijk de Nederlandse oorsprong. We wonen in de Lotte zegt ze, 138 km hiervandaan beaamt hij, hij kijkt me fier aan.

Ze waren onderweg naar de bergen maar zijn er niet geraakt. Alles staat vol. De blik in zijn ogen verraadt teleurstelling. Oei, zeg ik verbaasd. Is er dan nergens plaats meer? Nergens beaamt ze. Hij knikt instemmend. Ik denk aan onze fiets- en kampeerplannen. Moeten we ze wijzigen en andere routes zoeken? Is het flexibel onvoorbereid reizen zoals wij doen geen goed idee in hoogseizoen?

We doen dit al vele jaren, gaat ze verder, maar hier stonden we nog nooit. Het is van moeten, zucht ze, we hebben het nu zo opgelost: met een brede zwaai toont ze me de twee klapstoelen en de parasol. Echt nergens plaats, elke inham was al ingenomen, daar geraken we niet meer tussen, gaat ze verder. We hebben dan ook een grote camper zegt ze. Opnieuw zie ik de fiere blik van de man. Hij zit nog steeds in zijn stoel, onder een gele Tour de France pet. Nu pas begrijp ik haar statement. Nergens plaats betekent geen plek meer aan de weg, aan de klims waar de renners traag voorbijkomen,… ze waren helemaal afgezakt tot aan de voorlopers van de Pyreneeën, om hier uren te wachten onder de brandende zon, 10 tal meters gescheiden van hun geliefde camper die nu op de camping stond terwijl ze zelf slechts 4 meter innamen met hun parasol en stoelen.

Een beetje versuft staan mijn kinderen en ik naar de weg te kijken. Vandaag passeert de etappe van Tour de France vlak langs de camping in Mss d’azil. Dan komt de karavaan eraan. Razendsnelle auto’s smijten prullaria naar de hoopjes mensen naast de weg. Hier sta ik met mijn kroost. Een beetje verdwaasd door de zon, verbaasd door lawaai en snelheid. Magneten, petten, snoep, foto’s, droge worst,… Volwassenen snijden kinderen de pas af en graaien naar de prullen, ze fier wegstoppend in hun bollekestas van de Carrefour.

We beslissen iets te gaan eten. Pas twee uur later komen de renners. In die twee uur worden de campers weer opgeladen en klaargezet. Amper 2 minuten duurt de passage. Er wordt geroepen en gejuicht, de allerlaatste fietser die minuten later toch nog passeert wordt extra aangemoedigd.

En dan is het voorbij.

Bijna gelijktijdig verdwijnen de parasols en klaptafels. Een halfuur later zijn alle campers weg.

Mijn zoon zet zijn gewonnen pet fier op zijn hoofd en gaat wat rondjes fietsen op de camping.

Canal de Garonne, Entre deux mers

Deel 1 van onze Tour de France

Dag 1 (8 juli): Tourcoing- Bordeaux (trein) – Sadirac (camping bel-air) 25 km – Dag 2 (9 juli): Sadirac – La Reole 48 km – Dag 3 (10 juli) La Reole – Saint Laurent (62 km) – Dag 4 (11 juli) ** rustdag- Dag 5 ( 12 juli) Saint Laurent -Moissac (75 km)- Dag 6, 7 (13,14 juli) Rust en treindag over Toulouse tot Carcasonne – Dag 8 (15 juli) Quillan (35 km)

We hebben 1 week om van Bordeaux naar Quillan te fietsen, 380 km maar relatief plat. 380 km om in te lopen en in te schatten of het lukt, de kinderen die zelf fietsen. Hij denkt dat het mogelijk is, ik voorzie treinen als backup. Het is begin juli en Europa kreunt onder een hittegolf. We denken terug aan Cambodia en Japan, waar de hitte zo drukkend was. We zijn minimaal bepakt maar hebben wel tent, slaap- en kookgerief mee dit keer.

Wegfietsen van Bordeaux is makkelijk en mooi. We volgen piste Cyclable Roger Lapébie, een oude spoorlijn tot we aan het kanaal komen dat ons de komende dagen zal vergezellen. Langs Canal de Garonne is het heerlijk fietsen. Autovrije fietspaden, geen hoogtemeters, verkoelende platanen, leuke dorpjes, genoeg accomodatie,… we vorderen vlot. De kinderen fietsen afwisselend maar vooral C trapt de kilometers. Af en toe een pauze, ijsje of sirop geeft genoeg variatie.

Op dag 5 gaat het even mis. In een bocht naar de camping liggen kiezels, hij kijkt even achterom of ik nog volg (natuurlijk doe ik dat, ik deed jaren niets anders) en het volgende moment ligt hij op de grond. Gelukkig niets ernstig, maar wel een zeer pijnlijk hand dat dik en gezwolen staat. De volgende dag laten we het toch even nakijken. Niets gebroken maar zware kneuzing, de zwelling moet wegtrekken en dat gebeurt best door rust.

We beslissen dus een dagje te rusten en kilometers te skippen door een trein te nemen naar Toulouse en tenslotte Carcasonne.

Weinig speelgoed, maar veel fantasie – hier het vuurwantsen hotel

Tour de France, tour de force

Weinig lag vast, behalve dat we rond 16 juli in de buurt van Carcassonne werden verwacht, voor een weekje met de familie.

Geen auto, geen vliegtuig, een onbepaald aantal fietsen, een tent, kinderen van 7 en 9 (nog steeds zonder groeispurt), een maand ouderschapsverlof (ik) en een maand onbetaald (hij), waren de ingrediënten.

De kaart van Frankrijk werd opengevouwen en flixbussen en Ouigo-trajecten verkend. Al snel bleek de Pino geen optie. Onmogelijk mee te nemen op bus, trein of onbetaalbaar. C kon ondertussen wel zelf fietsen, maar wat met M? Op zijn 16 of 20 inch fietsje, zou hij veel moeten trappen en zouden we gebonden zijn aan verkeersluwe wegen. 1 fiets voor 2 kinderen leek misschien ideaal. We tikten een tweedehands frog op de kop (Bij Rijwielen Cadans in Leuven die hun Frogs terugkopen voor de helft van de prijs, wat een service). C fietst het groostste deel, M trapt hele stukken met het zadel op zijn laagst en liefst op plekken waar hij niet te veel moet stoppen want aan de grond kan hij net niet. Een kussentje op mijn bagagerek en een stoeltje op de stang, schenkt het ander kind rust.

Uiteindelijk kiezen we Ouigo h/t Bordeaux. Omdat we niet moeten overstappen, omdat het spotgoedkoop is, omdat de fietsen mits toeslag van 5 euro mee kunnen in een zak. Vertrekken om 6 u ’s ochtends in Tourcoing namen we erbij en was -dankzij schoonfamilie in Ieper- ook mogelijk. Omdat we om 4u oppstonden, sliepen de kinderen de helft van de reis, wat een service.

Het is wat gedoe,de fietsen demonteren en in zakken steken, met 3 grote zakken en 8 fietstassen op een trein geraken, zonder kind, man of fiets te verliezen,maar he! 5 u later stonden we in Bordeaux Saint-Jean voor 111 euro all-in…

Vertrek in Gent st Pieters

Tourcoing

Rustige rit dankzij het vroege uur