Naar Lapland zonder vliegen (in 44u)

2785 km. Dat is de afstand tussen Gent en  Sarek in Zweden. Ik ben mijn schuld van vorig jaar nog aan het afkopen met zoveel mogelijk vegan food en ook al is Lapland overbrugbaarder dan Bangkok, daar geraken zonder vliegtuig was toch een kleine uitdaging. Maar kijk, een beetje extra tijd en vooral veel flexibiliteit later,  stond ik met een minimum aan CO2 uitstoot in wondermooi Noord-Zweden. Dat ik trouwens die uitgespaarde vlieg-miles amper 48u later in rook zou zien opgaan, is voer voor een volgende blogpost…

gallivaretrein

Waarom

Waarom ik het -kunstmatig goedkoop en enorm vervuilend – vliegen wil vermijden lees je oa op de website van BBL  en Transport & Environment. Ik ben dan ook heel blij met een campagne als Zomer Zonder Vliegen en de groeiende aandacht  over de rol van vliegtuigen in klimaatopwarming.  Walk the talk en dus werd het ook een Winter zonder Vliegen.  Via Ecopassenger kan je snel je CO2 uitstoot, energieverbruik en andere parameters zien naargelang welk type transport.

Ecopassenger vergelijking Gent-Gällivare

HOE

Gelukkig zijn mijn reis-maatjes even zot en idealistisch als ik. We vertrokken op woensdag om 16u in Gent, gebruikten een deelauto van Dégage en reden 850 km  naar Kolding in Denemarken (met avondpauze). Om 4u ’s nachts kwamen we daar toe, moe en stijf. We parkeerden de auto op een gratis parking en sleepten al onze ski’s, pulka’s en tassen naar het station. Via Kopenhagen en Stockholm, de nachttrein op naar Gällivare.  Een dikke week later deden we alles in omgekeerde volgorde. Dit alles voor 620 euro, lijkt prijzig maar er zit wel een overnachting (op de trein) in.  (Trouwens als je vliegt, is dat ook maar tot Stockholm en de slimme Zweden laten je sinds kort ook taxen betalen)

  • Gent-Kolding: Deelauto –  850 km aan 0,26 €/km (4 pers) dus ongeveer 55 € pp (enkel)
  • Kolding -Kopenhagen Trein 48 € pp (terugrit 49 €) (in station gekocht)
  • Kopenhagen – Stockholm Trein 64 € pp (terugrit 98 € pp) (online)
  • Stockholm – Gällivare met Arctic Circle nachttrein met slaaplaats : 86 € pp (enkel) (online)
  • Gällivare – Ritsem met bus, aangekomen op vrijdag om 13u. 50 € pp (terugrit 30 €) (ter plaatse)

2785 km, 44u en 30 graden verschil.

 

 

 

Advertenties

Up to the North – Lapland wintertrekking

Nog enkele weken en ik vertrek weer naar het hoge noorden. Net zoals in 2016 gaan we met enkele vrienden genieten van witte stilte, in Noord Zweden dit maal. Momenteel varieert mijn gevoel nog een beetje tussen angst en heel veel goesting.

Sarek is een nationaal park van 1979 km² in Zweeds Lapland. Met haar honderden gletsjers en bergen hoger dan 2000 meter,  noemen ze haar the most dramatic and grandiose of all … We zullen 7 dagen alleen zijn met de natuur en haar uitgestrekte grootsheid. Fysiek zal het wellicht zwaarder zijn, de kans op extreme kou is ook groter, de onherbergzaamheid extremer. Alles hangt natuurlijk af van temperatuur en weer.

Als Erasmusstudent in Oslo maakte ik ooit -20C mee maar toen had ik een kot en een verwarming. Nu heb ik een dikke donsjas en een dikke slaapzak.

En zelfgemaakte wanten en donspantoffels, die er alvast warm uitzien maar die pas daar echt getest kunnen worden…

De donshandschoenen maakte ik aan de hand van de beschrijving van Ivo die wel grotere katten geselde. Ik sukkelde wat met de baffle en ze zijn niet perfect maar wellicht wel warm. Voor de donspantoffels  inspireerden we ons op de Rab down expedition booties. Het patroon was vrij eenvoudig en het vullen met dons deden we met twee plastic flesjes en een stofzuiger. Oefening baart kunst en de rondvliegdende donsdeeltjes verminderden zienderogen. Ik maakte ook nog een donsmuts maar die bleek te klein. Misschien dat ik nog een tweede poging waag maar eerst ga ik me op het drogen van maaltijden en ander eten concentreren.

 

 

Traag trekt de trein door de Finse Taiga

 

IMG_20180211_145637.jpg

Joepie, de winter is in het land, zo kunnen ook kleinhoofdige wezens eens op de latten staan.

 

Open brief aan minister Weyts

Fietsbult

Geachte minister Weyts,
CC aan uw voorgangers Crevits en Van Brempt,

Men zegt: politiek is het georganiseerde meningsverschil.
Mobiliteit is anno 2018 nog steeds de Belgisch georganiseerde onveiligheid.
Het georganiseerde meningsverschil, waarvan u een hoofdrolspeler bent, maakt dat het aantal fietsdoden niet drastisch daalt.
2012: 58
2013: 56
2014: 58
2015: 56
2016: 54
2017: we vermoeden een gelijke trend.
Bron: Het Laatste Nieuws, mei 2017.

16mei17, HLN

Morgen, zaterdag 24 februari, wordt alweer een slachtoffer begraven.
Nikita Everaert is het zoveelste slacht-offer op het altaar van de autodoorstroming, de file-angst.

Het debat in Terzake donderdag 22 februari was helder.
De vraagstelling vanuit VIAS was eenvoudig: hoeveel zijn we als samenleving bereid om op te offeren om het verkeer veiliger te maken?
Daarop hoorden we geen ministrieel antwoord.
We loven uw oproep tot doortastenheid.
U heeft gelijk over de procedure-overkill.
Die opkuis is een taak voor het Vlaams…

View original post 614 woorden meer

Waar sliepen, aten, wasten wij?

Bijna even lang terug dan ooit weg geweest en het leven herpakt zich sneller dan ooit. In dit seizoen vertrekken de betere planners naar Azië. Het seizoen wanneer de hitte dragelijk is. De voorbije maanden kregen we dan ook enkele vragen, van gezinnen of van fietsers die voor kort of langer vertrokken naar het oosten. Waar sliepen, aten en wasten jullie je? Tijd dus om onderstaande blog es af te maken.

……….

Daar sta je dan. Met 2 kinderen en 2 fietsen vele kilometers van huis. Nog steeds geen flauw benul hoe je de komende maanden zal doorbrengen en waar. Enkel een zwak vermoeden, een verslag hier, een foto daar. Meestal heroïsch hier, met aangepaste filter daar. Bijna nooit in de juiste combinatie fietsen, kinderen, landen.  En dan komt de realiteit, waar helden klein zijn en filters je eerder voor geuren behoeden.

Soit, voor allen die ooit een (fiets)reis met kinderen in Azië plannen: de ongecompliceerde “waar slaap, eet en was je je”-lijst?

Slapen

 
In Cambodia, Laos en Vietnam sliepen we meestal in kleine hotelletjes die stonden aangegeven op maps.me en Osmand. Enkel in grotere of toeristischere plaatsen, boekten we online (via Agoda of Booking.com). We vroegen steevast een tweepersoonskamer met twee enkele bedden voor ons gezin van 4. Elke éénpersoonsbed is groot genoeg om met twee in te slapen. Zeker als nummer 2 een kind is.
We hadden twee kleine matjes mee en 1 lakenzak, in Hanoi kochten we 3 paar extra zijden lakenzakken. Regelmatig boekten we een tweepersoonskamer met dubbel bed. Dan vielen de kinderen in slaap in het bed en werden ze ’s nachts op de matjes gelegd. We hadden twee muskieten netten maar heel vaak was het onmogelijk om dit op te hangen. Een ventilator was bijna altijd aanwezig. En in de meeste gevallen ook airco.
(meer  over Laos en Cambodia lees je hier)

In Vietnam sliepen we regelmatig in een Nha Nghi (local guesthouse). Slechts 1 keer had dit duidelijk andere doeleinden, getuige de spiegel aan het bed en de foto’s aan de muur van wazige jaren zeventig meisjes met niet veel kleren aan. Maar ook dan voelden we ons veilig en welkom. De bedden in Vietnam zijn trouwens bikkelhard. Een enkele keer stonden we erop om lakens te verversen wegens echt niet fris, dat wordt dan zonder veel boe of ba gedaan. De prijzen waren meestal rond de 10 euro per nacht (soms erboven, soms eronder). De meeste kamers waren basic maar ok. Kakkerlakken en gecco’s heb je overal. Helaas ook zeer vaak de geur van sterk insecticide.
(meer over Vietnam lees je hier)

In China boekten we meer online, via Agoda of Booking. Ook werd steeds paspoort en visa gevraagd en geregistreerd in het centraal systeem.  Voor verlenging van je visa heb je een officiële hotel registratie nodig. Sommige hotels weigeren buitenlanders omdat ze daar geen toestemming voor hebben. Zelf hebben we geen weigering  meegemaakt maar wel hotels die ons niet konden registreren. Dan zorgde een oog-dichtknijpende eigenares of een ter hulp schietende buur die haar paspoort leende, dat we zorgeloos konden slapen. In volledig afgelegen gebieden was overnachting zoeken minder evident. Een tent zou dan wel handig geweest zijn, die hadden we niet maar iedereen wil helpen en een translate app is zeker een must.
(meer China lees je hier)

Japan was het moeilijkste land om overnachting te vinden. De prijzen waren meteen een stuk duurder, de zomer gaf veel volboekingen en Japanners zijn iets minder gewend aan met 4 op een 2 persoonskamer slapen.  Onze tent die meegekomen was met onze bezoekers gaf ons iets meer vrijheid. We sliepen enkele keren “wild” in stadsparkjes en enkel keren op een soort camping die niet echt ideaal was.
(alles over Japan lees je hier)

Eten

Enkel en alleen voor het genot van heerlijk en vers eten, is Azië een droombestemming. Rijst en noedels werden drie maal daags met plezier binnen gespeeld. Soep als ontbijt werd voor de kinderen bijna even normaal als suiker op de pannenkoeken, bijna…  Ik kon zelfs op de meest afgelegen plaatsen vrij eenvoudig uitleggen dat ik geen vlees at (lang leve Google Translate app en mijn standaardzinntjes). In Vietnam en China werden we gewoon mee de keuken ingenomen om aan te duiden wat er dan wel in de pan mocht.
Terwijl we in Laos nog veel rijst en ei aten, werd dat in Vietnam vervangen door Pho met veel groen blad en kruiden en aan de kust door seafood. In China bestelden we meestal  veel verschillende gerechten van de kaart. Bijna altijd te veel, vaak anders dan we dachten. Veel menukaarten bestaan uit foto’s wat de keuze iets makkelijker kan maken. Niet alles wat je krijgt lijkt dan weer op die foto. Maar ondertussen leerden we de vele varianten van tofu en tofuhuid kennen.  Hotpot was ook populair, de lokale variant van fondue maar dan met een bouillon en groenten. De kinderen misten wel es brood maar op toeristische plaatsen waren er vaak Pancakes te krijg. Het vers fruit en de smoothies maakten veel goed. Water in flessen was overal te koop. In grote plastic bakken vol met ijs in Cambodia, in ijskasten in Vietnam.  Meestal zijn er ook grote bidons waar je eventueel kan hervullen.   In Vietnam en China krijg je vaak  gratis groene thee. De Chinezen lopen ook overal met hun glazen thee thermossen rond en kan je overal warm water krijgen. De verse glazen en borden zijn vaak opnieuw verpakt, zodat het steeds lijkt of je de eerste gebruiker bent.
in Japan aten we heel vaak bentoboxen uit de lokale buurtsupermarkt. Voorgerolde sushi, rijstdriehoekjes, edamame, … Naast sushi aten we Udon, Sobi, Ramen noodles, allen even lekker maar we zijn vooral fan van de fastfood Udon variant. De restaurants etaleren hun kaarten aan de hand van opgezet voedsel, gelakt en geplastificeerd in het raam ten toon gesteld.  Ook was in Japan terug volop zuivel te krijg (yoghurt) en ja, ook een soort brood, ook al was het dan wit en sponsachtig. De kinderen waren er best blij mee. Helaas  was fruit veel zeldzamer en duurder. In Japan komt alle drank zowat uit automaten die je op elke straat hoek ziet staan. Warme koffie of een koude fles water, de automaat levert.  In elke supermarkt krijg je gratis warm water of koop je een beker met ijs.

Wassen en Plassen

Wie weinig kleren meeheeft moet veel wassen. Doorheen onze trip zagen we ook veel verschillende toiletten.
We hadden handwaszeep mee voor de snelle was in de badkamer maar lieten heel vaak onze was doen. In Cambodia, Laos, Vietnam kan je dat meestal per kg laten doen. In hotelletjes had je er vaak westerse toiletten maar wel met sproeier. Meestal was er wel een beetje wc papier aanwezig. In eetkraampjes en stalletjes mocht je meestal gebruik maken van het huis toilet.  Dan was er vaak water in een ton te vinden en een schepje.
In China moesten we wat meer zoeken naar het wasmachine en werden we meestal geholpen door het hostel waar we zaten. Of moesten met behulp van een translate app de publieke wasmachines proberen te bedienen. Vaak kaapten we een dakterras om onze was te laten drogen. We hadden dus een lijn en wasknijpers mee.  De Chinese toiletten waren de meest gevreesde maar volledig onterecht. Overal heb je goed onderhouden en propere publieke toiletten.Ja, soms is er minder privacy en een goot ipv een pot maar ook dat viel eigenlijk goed mee.
De Japanse wasmachines waren leesbaarder dan hun toiletten dus ook daar konden we meestal onze zweetkleren weer proper krijgen. De toiletten waren een ervaring op zich. Snel wen je aan de bedieningspanelen, de extra flushgeluiden en de brilverwarming. Ook in Japan vind je in elk park een proper openbaar toilet. Bovendien hebben ze een kinderzitje in het toilet staan, zodat je als jonge moeder of vader je handen vrij hebt. Even simpel als geniaal.

Misschien fiets jij binnenkort wel op onze Pino rond

Neen, ik ben niet van plan mijn Pino te verkopen. Ook al staat hij sinds we terug zijn regelmatig stil. Net zoals de koerstandem die we hebben, mijn andere trekfiets en mijn plooifiets. Als bijna-autoloos-gezin verzamelden we een heel arsenaal aan fietsen. Die allemaal gebruikt worden, maar ook allemaal veel niet gebruikt worden.

Daarnaast delen we een auto en ondertussen ook een huis, kinderfietsen, een tuin(muur), een garage en heel wat spullen. Onze fietsen worden echter minder vaak uitgeleend. Wat de drempel hiervoor is, moet ik nog es bij mezelf in kaart trachten te brengen maar het zal wel deels gaan over materiële gehechtheid, schrik voor schade of diefstal. Wat ik veel minder heb bij onze deelauto. De fiets als mijn persoonlijk statussymbool dan toch?

Anderzijds zou ik best wel af en toe een goede bakfiets kunnen gebruiken, een elektrische als het even kan. Dan zouden we weer in staat zijn enkele bakken bier tegelijk in te slaan.

Ik schreef me dan ook wel es in op Spinlister en Listnride, de Airbnb voor fietsdelen, maar drie jaar later kreeg ik nog geen enkele aanvraag en maakte er zelf ook nooit gebruik van. Met een mooie site, zonder netwerk of stad achter je, ben je in fietsdeelland niet veel.

Maar wat als er in mijn onmiddellijke omgeving een netwerk zou ontstaan, gedragen door burgers, die hun fietsen met elkaar delen. Met een goed software systeem, een waarborggarantie, een uitgewerkte commonsgedachte zonder winst oogmerk. Want zeg nu zelf, dat autodelen- allemaal goed wen wel- maar zeer toekomstgericht is dat niet, we mogen nog een stapje verder gaan.

Uit de Box

En kijk, de mensen achter Degage, willen in Gent experimenteren met Uit de box fietsen. Ze hebben kennis, ze hebben de skills, ze hebben pioniersbloed, ze hebben lef, ze hebben een netwerk, ze werken bottom-up, ze werken met visie… Nu nog middelen. Daarom stem ik op hun idee bij het Burgerbudget. En als jullie als Gentenaar ook stemmen, dan kunnen jullie misschien op vakantie met de Pino, of met de koerstandem, of toch maar gewoon de brompton mee in de deelauto? (Stemmen kan tot 14 oktober)

Het Burgerbudget

Ik was van plan mijn top drie lijstje hier te delen, maar hoe meer ik naar al die fantastische projecten kijk, hoe moeilijker ik het vind. Hoewel ik het idee van burgerbudgetten genegen ben, bloedt mijn hart om al deze gedreven en enthousiaste burgers te laten concurreren met elkaar. Wie een groot digitaal netwerk heeft, zal winnen. Hoogdrempelig digitaal stemmen helpt niet echt voor lokale wijkgerichte bottom-up projecten. Hoe kan meer groen in één wijk moeten concurreren met kinderen meer kansen geven in een andere wijk? Ik stem dus in stilte en vertrouw er op dat ieder weet wie of wat hij of zij wil steunen. Voor de rest hop ik vooral dat het Burgerbudget heel wat dromen voedingsbodem gaf, zaadjes plantte en verbindingen legde en dat los van de uitkomst al deze initiatieven blijven gaan voor een warme, duurzame, solidaire stad.

Visueel in 1 plaatje

Als 4,5 maand Azië met de fiets  in 1 plaatje zouden moeten samenvatten, ziet dat er zo uit.

Screenshot 2017-09-08 at 22.09.43.png

Zo op een kaartje valt op hoeveel afstand we aflegden met trein en bus (en boot), ook al fietsten we best wat af. Toch fietsten we minder dan we initieel van plan waren.  Hitte, omstandigheden, honger naar veel, vermijden van kilometers drukke wegen, … maakten dat we meer op bus en trein zaten dan we op voorhand hadden ingepland. Afstanden in China zijn natuurlijk niet te vergelijken met onze Europese perspectieven.  Mijn kilometerteller ging verloren, de zijne vergaten we vaak aan te zetten, maar we fietsten om en bij de 3000 km. Bij Fietsreizen is er een kaartje met punten per land.  Voor we begonnen aan de reis las ik heel wat blogs maar kon mij visueel nooit echt voorstellen wat waar lag. Ook vroeg ik me steeds af welke routes fietsers namen en of er wel genoeg slaapplaatsen zouden zijn en eten en voorziening. Dankzij Osmand en Maps.me vind je de beste fietsroutes, heb je een overzicht van alle hostels, guesthouses en restaurants. Ik vroeg me – voor vertrek- nog 100 en 1 zaken af, hoe zouden we slapen, wat neem ik noodzakelijk mee, hoe doen de kinderen het, wat eten we (en vooral zij), wat met EHBO of malaria, met elektriciteit en wifi, … ik probeer nog per land enkele must-knows neer te schrijven, voor ieder die ooit ook met kinderen door Azië wil fietsen.  Want het is het meer dan waard.

 

 

Over thuiskomen, ontrommelen en vluchtelingen

We zijn 1 week terug. De  twee meest gehoorde vragen de voorbije dagen gaat over hoe het went en over hoe het was. Natuurlijk is op het eerste nog niet echt een antwoord te formuleren. Voorlopig zijn we blij met een volkoren boterham met kaas, een goed glas wijn met vrienden, de buurkinderen die in en uit lopen,  het Belgische weer, de Vlaamse wegen … ook al is het soms wat veel allemaal (zie verder). Antwoord op de tweede vraag is evenmin evident. Het was groots.

“The journey, Not the destination matters…”― T.S. Eliot

Gastvrij

Vaak denk ik, het lijkt allemaal heldhaftiger dan het eigenlijk is. Er waren op elke plek zoveel mensen die ons welkom heetten, die ons gastvrij ontvingen, die de kinderen een warm gevoel gaven, die hun best deden, die ons water en thee gaven, een stuk koek of een maaltijd, die maakten dat we nu zachte mooie en warme herinneringen hebben.

En wij waren op reis, op doorreis, klaar om een land een beetje op te snuiven,  een cultuur een heel klein beetje te ontdekken, een blik te verruimen, een smaak te verkennen. Wij hebben een veilig nest waar we terug naar keren, een visa kaart met geld op, een familie die om ons geeft en een werk dat op ons wacht…

We lieten de aandacht welgevallen, ook al was ze soms beklemmend.

Chinese vrouwen kijken naar een slapende Maurice en giechelen hem wakker

Refugee walk

Maar stel dat je dat niet hebt, dat de aandacht die je krijgt eerder negatief is, dat je geen huis hebt om naar terug te keren, geen warm welkom om even uit te rusten, dat je reis geen doorreis is, maar een ontsnappen, dat je achter liet waar je in geloofde, dat je vlucht  om je kind hoop te geven.

Waar iemand dan nood aan heeft, is een warme kom soep, een wegwijzer, een helpende hand.

Vluchtelingen leggen vaak lange afstanden af op zoek naar een veilige thuis. Op 24 september ga ik opnieuw, samen met andere Gazelles,  de uitdaging aan en neem ik deel aan de Refugee Walk: 40 kilometer stappen en geld inzamelen voor mensen op de vlucht.

De opbrengst gaat naar Vluchtelingenwerk Vlaanderen.  Sponsor ons en geef vluchtelingen een warm welkom aan het einde van hun lange tocht.  Oja, vanaf 40 euro is het ook nog es fiscaal aftrekbaar.

Chuuf les gazelles na 40 km stappen in 2016

Het is soms wat veel

Na bijna 5 maand geleefd te hebben met 8 fietstassen voor 4 personen, overvalt me hier thuis de veelheid aan spullen. De kasten lijken zo vol, het speelgoed zo massaal, de boeken zo chaotisch, het eten zo overvloedig, … En ik ben niet alleen, ook Annelyse heeft er last van (welkom terug Annelyse, was fijn een reizende Europese variant te kunnen lezen). Omdat ik sterk geloof in ontrommelen (ook al lukt dat vaak minder goed dan ik zou willen), ben ik ervan overtuigd dat dit rust kan brengen. Ontrommelen voor het goede doel, maakt mijn persoonlijke missie ook een stuk eenvoudiger. In deze facebookgroep kan je zelf spullen aanbieden of iets van onze spullen kopen. Alle opbrengst gaat naar Refugee Walk, dus dat noemen ze twee vliegen in 1 klap.

En, neen, de Pino komt er niet op…