Waarom Tsjechië zo een goed fietsland is (en Praag een ramp)

Op bijna alle vlak was Tsjechië een reuze-meevaller als fietsland. Zeker in combinatie met kamperen.

Aantal dagen: 18
Vervoer heen: Flixbus  Gent Dampoort- Neurenberg (180 euro, 2 volw, 2 kinderen, 3 fietsen)
Vervoer terug: Flixbus Praag – Essen (overstap) – Brussel (164 euro voor 1 volw, 2 kidneren, 3 fietsen)
Routes: Sumava Magistrala (GPX) en Moldau route (GPX)
Wie : Wij (barbaar en hij) Camille (10jaar) en Maurice (8 jaar)
Fietsen: 3 (Trek, Koga en Frog-bikes)

img_20190813_2215555207394786758112246.jpg

Campings

Er zijn veel campings en die zijn best goedkoop (wij betaalden tussen 12 en 22 euro voor ons 4). Bovendien kamperen de Tsjechen zelf ook en hebben de meeste campings heel wat voorzieningen. Handig als je simpel en lichtgepakt reist. De toiletten hebben gewoon wc papier (halleluja, geen  6 rollen moet kopen om er dan telkens 5 achter te laten en geen rol ontvreemden op café). Douches (Sprchy) zijn soms met munten, altijd gescheiden (ženy vrouw ,muži man) en ze kunnen zelden op slot  (net zoals de toiletten trouwens). En overal kan je een kampvuur maken.

Er zijn vaak tafels en banken beschikbaar, een binnenruimte en ook heel vaak een keuken. Zo kan je een waterkoker gebruiken, heb je vaak microgolf of kookplaatsjes ter beschikking en kan je je telefoon opladen. Bovendien eet je aan tafel in plaats van op de grond. De meeste campings hebben ook een bar en restaurant. Zo is je pint altijd fris en kan je soms ook gewoon je voeten onder tafel schuiven, als is de keuken nogal vet en gefrituurd.

Wegen

De routes, dorpen en afstanden zijn vaak goed aangeduid, autoluw of autovrij. Langs drukkere banen heb je wel bijna nooit een apart fietspad. Maar de Tsjechen rijden fiets vriendelijk, houden meestal afstand.

De mensen, drinken en het eten

Schuilen voor de regen in de garage van een behulpzame Tsjech

De Tsjechen zijn eigenlijk heel hulpvaardig en vriendelijk, maar hebben een zekere norse stugheid over hun die je wel wat gewoon moet worden.  Als vegetariër is het wat behelpen en overleven. Veel griekse salades en “hermelin” kaas op zuurdesembrood, maar voor de rest is het een zeer vlees gericht land. En wordt alles gefrituurd of geschnitzelised. Ook de bloemkool en kaas. De bieren zijn wel heerlijk en groot.

Bereikbaarheid

Als je een beetje recuperatie inrekent, is een flixbus best handig om mee te reizen en je fiets mee mee te nemen. Je kan ook zeer makkelijk een boeking wijzigen of annuleren. Voor de kinderen ging het prima, volwassenen moeten zich toch wat dubbelplooien.

en dan Praag…

Van alle steden waar ik in fietste vond ik Praag een van de vreselijkste.  Zelfs Tokyo en Shangai fietsten makkelijker. Het zo fietsvriendelijke Tsjechië verliest al zijn pluimen in Praag met onbestaande fietspaden, drempels,  auto’s tot in het centrum, massa toeristen, kasseien en tramsporen, verboden straten, agressieve automobilisten…   De auto wordt duidelijk nog als statussymbool gezien (zelfs in het Zoute wordt dit langzaam aan vervangen door de betere koersfiets) maar hier parkeren ze dubbel, trekken ze op en passeren ze je rakelings. De zo recreatieve fietsers die we in heel Tsjechië zagen, ontbreken grotendeels in Praag. We waren er maar een dag een half en deden de meeste zaken te voet dan maar.

Maar ze hebben wel een fly-over waar je op kan fietsen!!

En zo fietsen we Praag binnen

  • Horni Plana – Cesky Krumlov- Zlata Koruna (45 km)
  • Ceske Budejovice – autokemp (53 km)
  • Kemp Stedronin (50 km)
  • Roviste (60 km)
  • Cernosice (64 km)
  • Praag (17 km)

Ooit beginnen hij en ik een reisbureau: “Het bureau der onverwachte reizen“. Het concept is even eenvoudig als subliem: We plannen bijna niets  maar bieden morele ondersteuning én leren de deelnemers de kunst van het loslaten en onverwacht geluk.

We gingen initieel naar Krakau fietsen, het werd Praag. We gingen een rustige dag hebben van 40 km en eindigen op camping met zwembad, het werden er 64 en we eindigden in een pension. We gingen samen terug van Praag naar Gent, ik ben alleen onderweg met veel gerief en twee kinderen en hij gaat nog drie weken verder fietsen.

ik krijg bloemen als ik boven geraak 🙂

Na een rust en regendag bij Kemp Štědronín (eigenlijk een recreatie domein  dat meer weghad van een vakantiekolonies waar jeugdkampen plaatsvonden die werden getraind met een militaire drill)), fietsten we verder richtig Praag.

We passeren heerlijke dorpjes, bizarre plaatsnamen, langs de wegen staan zeer veel pruimenbomen, we zien veel kleine en grotere verkeersslachtoffers,   en stijgen en dalen waarbij onze benen in boomstammen veranderen.

De Moldauroute heeft prachtige stukken, pittige stukken, vlakke stukken maar ook soms een rotbaan (GPXtrack). Wegens werken en een verkeerde inschattingen, ploeterden we 25 km langs een drukke weg. Gelukkig heb ik liever de Tsjechen als chauffeur dan de Fransen. Ze zijn duidelijk gewoon aan fietsers, respecteren afstand en blijven braaf achter je als de weg te smal is. De eerste camping bleek een voetbalveld, de volgende die we wouden bereiken, bleek niet bereikbaar. Rondom de veerdienst waren werken bezig. Dat had Osmand niet voorzien. De volgende brug lag nog es 7 km verder. de avond begon te vallen en we fietsen plots het district Praag binnen. Een pension en  bracht redding (de 3km en 100 hoogtemeters extra werden geslikt) De kinderen waren door het dolle, een hotel, met bed en bad…

de lange lange autoweg waarlangs we fietsten

het eerste echte fietspad richting Praag

De laatste 100 hoogtemeters en een eerste glimp van Praag

family Yellow

Even ervoor had ik mijn handen verkrampt om 4 km lang een helling op een normaal tempo af te rijden. Eenmaal beneden hadden zij al bijna een ijsje op.

64 -46-45,
onze respectievelijke snelheidsrecords. Hij met M top zijn buis, die glundert, zij het met een verontschuldigend lachje, ik wou niet sneller dan 40 maar ineens ging het, ik met een kleine gil.

De volgende dag, eenmaal aan de overkant van de Moldau, fietsten we 17 km lang Praag binnen langs een heerlijk fietspad. er wordt gewandeld gefietst, ge-rollerscate.

Zoals steeds is het heerlijk om een grote stad binnen te rijden met de fiets, je ziet de buitenwijken, de gewone bewoners, de dagelijkse handelingen, je ziet groen en industrie, buitenwijken en stadsleven, je nadert langzaam maar zeker een plek die totaal anders is dan de rest van het land.

Moldau

Moldau in Praag

De Praagse Flyover

pas op voor mannen met een kayak hoofd

toerist op de Karlsbrug

 

Tsjechen en Tsjechië

We liggen in ons tent en luisteren naar het kabbelen van de Moldau, op de achtegrond… luider klinkt het gelach en gezang van Tsjechen. Ze varen in groepjes de Moldau af in kajaks, vlotten boten en kano’s. De camping lijkt een klein festivalterrein. Kinderen, gezinnen, groepjes vrouwen, mannenbendes,… ze stoken vuurtjes, roosteren worstjes en drinken halve liters. De meeste hebben een t-shirt laten drukken met naam van de groep en / of zichzelf en dragen deze met enige fierheid als lid van hun vaar-clan.

We zijn afgedraaid richting Praag en volgen de komende dagen min of meer de Moldau. De Tsjechen – die eerder uitblonken in nors kijken en stug overkomen-, lijken met de nodige alcohol losbollen te zijn. De voorbije week konden we amper een hallo of een hoofdknik loskrijgen als we al fietsend tegenliggers passeerden. C. en ik zingen vaak op de fiets – liefst uit volle borst – en al geef ik toe dat ons gezang wellicht pijnlijk is aan de oren, me bekijken alsof ik de duivel zelf ben, is er toch wat over. We leerden Ahoj te roepen en dobrý den te zeggen en kregen dan langzaam enkele beleefde knikken terug. Maar als het ons lukt binnen te breken en hun stuurse gezichteen open te krijgen zij ze heerlijk vriendelijk.

Hier aan de Moldau wordt er gegroet a volonté. Van ’s ochtensvroeg tot ’s nachts varen bootjes voorbij “Ahoj” roepend, soms hijsen ze zich aan de kant voor een halve liter, een slaapplek en een pak friet ( en we spotten ook een ijsvogel daartussen in).

We passeerden en bezochten Cesky Krumlov.

Zoals wel meer Unesco wereldsteden, is het een prachtig stadje maar ook een steriel openlucht museum geworden. Je aandacht en geld worden getrokken door de talloze prullaria- en souvenierwinkels, door veel te dure ijskraampjes en halve liters bier. De prachtige gebouwen en rijke geschiedenis van de stad raakt ondergesneeuwd. Er wordt ook hier heel wat gevaren en we zien 3 beren, die het kasteel bewaken. M wou zo geaag een beer zien, maar loopt nu over van medelijden. We vluchten even het Schiele Art centrum in. Er hangen enkele schetsen en reproducties van Egon Schiele, die een tijdje verbleef in Cesky Krumlov (waar hij buitengekeken werd wegens schilderen van jonge naakten). De collectie is beperkt. Maar alleen al voor het mooie gebouw, de koele ruimtes, de sfeer en de aanblik van in elke kleine kamer een zaalwachter, is het de moeite.

De volgende dag schieten we zeer langzaam op. Het rommelt in de verte, zware donkergrijze wolken komen onze kant op. We schuilen voor een onweersbui en maken noedels klaar.

We fietsen verder richting České Budějovice, een stad die we gingen mijden maar opnieuw ziet het zwart. We besluiten naar het centrum af te buigen voor een warme koffie en chocomelk.

Uiteindelijk klaart het op. We beslissen om toch nog dertig km te fietsen. Ik zie het zitten, hij ziet het zitten en belangrijker, de kinderen zien het zitten. Het is wondermooi maar gaat heel traag. Een nieuwe onweersbui laat ons schuilen in een bushokje. De kinderen (en hij) amuseren zich met automerken om het eerst herkennen in de gietende regen en opstuivende plassen, ik ben nukkig op zowat alles en iedereen want heb kou en honger en de baan is te druk. Ik ken geen automerken. Hij wint het spel.

De avond valt langzaam, een regenboog kleurt de grijze hemel. We zijn te laat voor de overzet naar de camping aan de overkant van de Moldau. Het pension aan deze kant is vol. We overwegen wild te kamperen. We komen er (opnieuw) achter dat winkels vanaf zaterdag op de middag gesloten zijn. Er resten ons enkel noedels. En bijna geen water. C wil verder fietsen. Nog 15 km naar een volgende camping. Het blijkt een prachtige rit in de avondschemering. We zien tientallen reetjes. Een familie everzwijn loopt naast ons in het bos. Een vos zit op enkele meters van ons op het fietspad.

We komen toe op de meest simple en Oost-Europees aanvoelende maar warme camping. De halve liter smaakt. De Hermelein kaas en zuurdesembrood ook. En de nacht is eindeloos stil.

Šumavská magistrála , dwars door het Boheemse woud

  • Dag 1 Babylon – Nyrsko 40 km, 320m stijgen
  • Dag 2 Nyrsko – Železná Ruda 30 km, 650 m stijgen
  • Dag 3 Železná Ruda – bivak plaats Modrava 43 km 650 m stijgen
  • Dag 4 Modrava – Horní plana 63 km ,700 m stijgen + rustdagje aan Lipno meer

Tot in Babylon wisten we eigenlijk nog niet welke route we zouden volgen. Dwars door Tsjechie naar Brno (en dan naar Krakau) of door het Boheems woud. We houden er van om afhankelijk van weer, gemoed en moment onze plannen te kunnen verleggen. It’s the journey, not the destination. We kozen voor de ongerepte natuur.

Het Boheemse woud (in het Tsjechisch Šumava) is het grootste Nationale park van Tsjechië. Het wordt de Groene long van Europa genoemd. Het is 68.064 hectare groot en dankt zijn ongereptheid aan het communisme. Het nationaal park was tot 1990 alleen voor grenswachten toegankelijk, en niet voor toeristen of Tsjechen. Daardoor is het eeuwenoude bos goed bewaard gebleven en is het park voor het grootste deel nog in originele staat.


Sumavská magistrála (fietsroute 33) is een fietsroute (en langlauftrack) dwars door het nationaal park. Af en toe maakte we aanpassingen via andere fietswegen die hier talrijk zijn. De gpx vond ik via oppad.nl maar wij fietsten de andere richting dus draaiden we die om (in Osmand).

De Tsjechen houden van hun eigen natuur. Hier wordt volop gewandeld en gefietst. Veelal op mountenbikes Sumava betekent trouwens ruizen, hier hoor je de Moldau.

Dagen na elkaar fietsen we door prachtige bossen, stukken dode sparrenbossen door de bastkevers, moerasgebieden en venen. We zien reetjes en (drieteen)spechten. We stijgen en dalen, we hebben regen en zon, eten blauwe bessen en pannekoeken, we zien skiliften, onbewaakte overwegen en meren. We slapen op volle campings tussen de zingende Tsjechen, op bivakzone (boven de 1000 meter en hebben dan koud ’s nachts) en tijdens een regendag in een kneuterig pension.

De wegen zijn veelal autoloos, goed onderhouden asfalt en soms grind. We flirten op momenten met de Duitse grens en stuiten dan op grenswinkles vol prullaria en sigaretten. Het stijgen is soms pittig en de hellingen lang. De kinderen hebben dan extra aanmoediging nodig. Meestal is op de top wel ergens een hut en dus een ijsje te koop of een halve liter alcoholvrij bier.

Oja, wie ooit Het Molletje of Krtek zag, herkent het landschap meteen.

En zo reden we Tsjechië in

Babylon 50 km

Door het bos, via steile grindpaden en overwoekerde bospaden, reden we Tsjechië binnen. De laatste Duitser die ons pad kruiste verklaarde ons gek en vond dat we beter de heuvel terug affietsten om via de asfaltweg de grens over te steken. We twijfelden. Ze kunnen overtuigend zijn – gesticulerend en vingers ter hoogte van het voorhoofd-. Maar niemand keert graag op zijn stappen terug, al helemaal niet als je net je fiets km’s omhoog duwde en fietste onder een blakende zon. Dus we keken elkaar aan en duwden verder. De natuur verraadde geen overgang maar Osmand en een onverstaanbaar plakkaat lieten er geen twijfel over bestaan. Daar waar het bospad ineens volledig verdween, waren we in Tsjechië.

De laatste km’s reden we toch over asfalt. Het voelde een beetje alsof je na jaren groenten snijden met en bot keukenmes plots een echt vlijmscherp koksmes mag hanteren – verwonderlijk vlot, ondanks de hoogtemeters want een grens tussen twee landen heeft vaak iets diep of iets hoog.

En even later reden we Babylon binnen en onze camping. Alles is anders, het geld (dat we nog niet hebben en waardoor we dus ook geen pint kunnen kopen) de mensen, de auto’s, de campings,…

(Update: check de Podcast babylon van VPRO)

Terwijl we in Duitsland werden terechtgewezen toen we voorbij onze toegestane vierkante meter zaten, wordt er op de Tsjechische campings kampvuur gemaakt, worsten gebraden, een buitenkeuken aangeboden en gitaren bovengehaald. Komende van het welvarende Beieren, lijkt dit wel erg Oost-Europees. Maar dat is net zo fantastisch wonderbaarlijk fascinerend. Hoe Europa op 50 km er volledig anders kan uitzien.

Code rood in Beieren

24 en 25 juli 2019 Nittenau – Gutenland 28 kmWe slapen net zolang tot de zon ons uit de tent bakt. Dat is helaas nogal vroeg. Maar een goede nachtrust doet wonderen en zoals gewoonlijk nemen we de tijd om te ontbijten, nog es te zwemmen en te (her)pakken. Vandaag starten we echt.7 van onze 8 fietstassen zijn vol. Enkel hij en ik dragen bagage. Of we zijn iets belangrijks vergeten of we worden beter in minimalistisch pakken. Zo hebben we 1 fietstas over voor eten voor onderweg. Want wat ze ook beweren in dit artikel, we nemen wel degelijk een kookvuur mee in Europa (ik begin meestal niet te trappen zonder koffie).We beloven de kinderen (en een beetje elkaar) dat we het langzaam en kalm aan gaan doen. Het lichaam is nog moe, het ritme nog wat zoek, en de kantoor-ontwenning nog maar net gestart.Even waan ik me weer in de hitte van
Cambodia. Het is heet. Verzengend heet. Pikdorsers oosten koren en maken de lucht stoffig en droog. Schaduw is schaars. Meestal is fietsen veel verfrissender dan wandelen, wind maak je immers zelf. Maar de hellingen zijn lang en helaas maak ik weinig wind deze dag. De stukken door bos zijn heel wat koeler maar ook een stuk zeldzamer. C ziet rood. Hij zweet. Ik puf. M zingt en plakt.En dus geraken we niet verder dan 28 km, nestelen ons op een camping met een meer in de buurt, nemen morgen een echte rustdag om de hitte al liggend te verslaan.Tijdens code rood in België, zoeken wij de koele bossen op. Het meer blijkt helaas geen zwemoptie daar de blauwalgen daar hoogtij vieren. Walgen zegt Maurice, de kampioen in simplastische woorden (hij spreekt ook van lekkerstok, teneindelijk en broterham) Dus fietsen we door de heerlijke Beierse bossen tot een openlucht zwembad. Lezen, zwemmen en lanterfanten.

Dwars door Tsjechië, de aanvang

  • Dag 1 Regensburg – Nittenau (35/km)

We kozen enkele maanden geleden om door Tsjechië te fietsen deze zomer. Die keuze lieten we deels afhangen van … de flixbus lijnen. Jawel. Onder het motto “geen stress, ok geen comfort” lieten we het treinengesleur dit jaar voor bekeken. 2 kinderen, 8 fietstassen en 3 fietsen op de trein door Frankrijk krijgen was vorig jaar een paar keer misvallen. En kijk, waarom niet eens gaan voor een bus-poging, goedkoop en bijna van deur tot deur? Voor 9 euro neem je op heel wat bussen een fiets mee. We keken op de kaart en op het flixbus schema en beslisten dat Neurenberg (direct uit Gent) de start zou worden en Krakau (1 keer overstappen)/de stopplaats. Ertussen ligt de Tsjechische Republiek, een land voor cultuur en natuurliefhebbers, met wouden en meren, rivieren en oude steden, cultuur en bier,… Dat en een fijne vakantie een 6tal jaar geleden leek ons een prima uitgangspunt.Vermoeide kinderen (tja, een jnm kamp tot enkele dagen voor vertrek), vermoeide moeder (tja Gentse feesten vlak voor vertrek), vermoeide man (tja, nog een week alleen gaan fietsen in de vogezen vlak voor vertrek) en een flixbus om 22u aan Gent Dampoort.Ideaal scenario om 11 u later uitgerust wakker te worden in Neurenberg… Helaas. Busreizen zijn busreizen. Ik slaap relatief goed, zelfs met een lekkende airco, luidruchtige buren en een plakkerig kind op mijn schoot. Van de andere drie gezinsleden kon ik alleen maar vaststellen dat de grootste nood had aan veel koffie de volgende dag en we (incl mezelf) niet veel nodig hadden om elkaar af te snauwen en in de haren te vliegen.Zo begon de vakantie.We beslisten om na de nodige halve liter koffie toch nog een trein verder te nemen naar Regensburg. Met de voorspelde hitte leek het ons beter zo snel mogelijk in het Beierse en dan Boheemse woud te geraken.De 35 km fietsen na de flixbus (horror) nacht onder een verzengende zon en met redelijk wat hoogtemeters, bleek voor C toch wat te hoog gegrepen. Woedende blikken, tranen, een ijsje en veel aanmoedigingen later arriveerden we wel aan een camping met zwembad, met de welluidende naam Nittenau – alleen ik kon er de humor van inzien. En kijk het geheugen is kort, de nacht was koel, de slaap diep en het aanvangvakantie- geluk instant.